Hiroshima

Ik verdenk veel ouders ervan hun kinderen niet tot volwassenen maar tot mutsen op te voeden: het is te gevaarlijk om ze alleen in het park te laten spelen, ze even 15 minuten voorzien van je mobiele telefoonnummer alleen in huis te laten en ze alleen naar school te laten wandelen. Nou geloof ik best dat het veiliger is je kinderen nooit een seconde alleen te laten, maar ja, hoe wereldvreemd zullen ze dan wel niet zijn op hun 18e?

We wilden al een tijdje naar Hiroshima en aarzelden: doen we het met of zonder kinderen? Zonder - zei iedereen die er ooit geweest was: "het is hartstikke heftig", maar ja: oorlogen zijn een feit, en de burgerslachtoffers daarbij ook. Moet je je kinderen daar nou coute que coute weg van houden, of is het misschien beter ze van jongs af aan ook met de minder leuke kanten van de wereld te confronteren?

Maar de doorslag gaf een mede-niet-muts-opvoeder, die het echt totaal ongeschikt vond. En dus zochten we naar een mooie aanleiding een keer alleen naar Hiroshima te gaan. Die aanleiding vonden we in de broer van Patrick waarmee we natuurlijk een weekendje weg zouden gaan. Hij reageerde cynisch, maar niet geheel afwijzend: "Hiroshima, is dat niet die stad met die leuke, authentieke binnenstad?" en dus boekten we een adult-only weekend naar Hiroshima en, om niet helemaal in diepe depressiviteit weg te zakken, naar Miyajima.

In Hiroshima besloten we maar direct door de depressieve appel heen te bijten en naar de A-bomb-site te gaan, waar we in gesprek raakten met het jongste A-bom-slachtoffer: een 63-jarige man die nog bij zijn moeder in de buik zat tijdens het bombardement. Hij wees ons op typische resten van de bom, zoals een klein tempelbeeldje dat de blast had doorstaan.



Nadat we afscheid hadden genomen van onze bom-man, besloten we het museum te bezoeken. Een heel mooi museum dat een goede balans tussen diep-treurig-sentimenteel-gesnif en harde-abstracte-wetenschap had gevonden. Maar desalniettemin - sentimentele moeder die ik ben, heb ik toch even heel hard staan snikken bij het overlijdensverhaal van dit bijna vier-jarige jongetje - alsof Stach zelf net was omgekomen:

En dan was ik nog niet eens bij Sadako aangekomen: een verhaal waaraan ik nog nooit met droge ogen heb kunnen denken. Zij was namelijk een laat slachtoffer dat als twee-jarige het bombardement had meegemaakt en als 11-jarige leukemie kreeg. Aangezien er een Japans verhaal gaat dat als je 1000 kraanvogels vouwt je een wens mag doen, besloot Sadako in de laatste maanden van haar leven als een bezetene kraanvogels te vouwen. Hoewel ze de 1000 ruimschoots gehaald heeft, heeft dat niet mogen baten en overleed ze op 12-jarige leeftijd. En hoewel het op zichzelf al onverteerbaar is dat jonge kinderen overlijden, en nog onverteerbaarder als dat eenvoudig voorkomen had kunnen worden, denk ik dat ik het ergste vind dat zo'n jong meisje zo wanhopig haar laatste maanden heeft besteed aan het najagen van een onvervulbaar droombeeld...

Ze raakte overigens wel bedreven in het vouwen, zoals je kunt zien op onderstaande foto waar ik ook het topje van mijn wijsvinger bij heb gefotografeerd.



Na haar overlijden is een standbeeld voor haar opgericht om aandacht te vestigen op de onschuldige slachtoffers van de atoombom. En nog steeds worden er elke dag tienduizenden kraanvogels naar dat standbeeld gestuurd: Brecht's klas is momenteel ook druk aan het vouwen om met 1000 vogels bij te dragen.

Hiroshima & Miyajima

Op zaterdag werden we wakker in een witte wereld en besloten we nog even snel naar het herbouwde kasteel van Hiroshima te gaan. Dat ziet er van buiten prachtig uit, maar van binnen is het nieuwerwets beton: jammer!

's-Middags gingen we met trein en boot naar Miyajima: een piepklein eilandje waar je niet mag sterven en niet geboren mag worden. Nou was dat laatste gelukkig wel uitgesloten, maar het eerste: dat weet je natuurlijk nooit helemaal zeker. Gelukkig werd niet helemaal duidelijk of, en zo ja welke, straf op eventueel overlijden stond - vandaar dat we besloten het risico maar te lopen en er een nachtje te blijven slapen.

Nu is Miyajima niet alleen bekend van de grote rijstlepel (hierboven), maar met name van het icoon van Japan: de torii in zee. Prachtig!

Miyajima

Wat wij ons onvoldoende hadden gerealiseerd is dat er best veel wilde beesten op Miyajima rondlopen. Nou ben ik een groot voorstander van wilde beesten, mits op veilige afstand of achter tralies. Het was dus even schrikken toen het hele eiland vergeven bleek te zijn van herten. Maar omdat je niet een hele dag in pure paniek van herten kunt blijven schrikken, trad er na een uur een zekere gewenning op (en verdween de Japanse waarschuwing voor bijtende, trappende en aanvallende herten een beetje op de achtergrond) en durfde ik zowaar steeds dichter in de buurt foto's te maken. We besloten een "nature walk" te doen en gelukkig had Patrick hierin voorzien en mijn gympen meegenomen. Nature walks - zelfs in Japan - zijn niet helemaal op hoge hakken te doen - hoewel ik nog wel een paar wankelende kawaiie Japanse meisjes vrouwmoedige pogingen zag wagen. Maar Japanse mannen vangen hun wankelende vriendinnen graag op.

Na een lange kabelrit door een kleine sneeuwbui brak de zon gelukkig snel door en bleek Miyajima niet alleen vergeven van herten, maar ook van aapjes en andere enge beesten:

Glibberend door de sneeuw en ijzel maakten we een tocht naar de top waar je inderdaad een prachtig uitzicht had. Patrick deed nog een kleine poging iedereen de berg af te laten wandelen, maar de met Japanse accuraatheid vastgestelde tijd daarvan (drie uur) en het vooruitzicht van een heerlijke onsen deed ons truttig met het kabelbaantje teruggaan.

Daarna inderdaad heerlijk in de buiten-onsen met uitzicht op de torii gezeten in de hoop de ergste spierpijn (als je met een verkorte achillespees op plattte schoenen een berg oploopt, dan worden je kuitspieren onprettig ver uitgerekt) in te dammen en vervolgens een hele lekkere kaiseki maaltijd, die bij ons Japanbewoners iets meer in de smaak viel dan bij de Japanbezoekers...

JNS

En wat zijn er toch veel clubjes in Tokyo... En ineens bleek ik board member van de Japan Netherlands Society te zijn; een eretaak voor de voorzitter van de NKK. Gisteren was er een shinenkai (nieuwjaarsborrel) met "door prices". Nu heb ik nooit zo heel veel geluk met door prices, maar of het nu door mijn nieuwe positie kwam of niet: ik heb een gesigneerde foto gewonnen van Felipe Massa (die van de formule 1). Nu zei Massa mijzelf niet zoveel en hij ziet eruit alsof hij later een lelijke dikkerd zal worden, maar voor Stach maakte dat allemaal niet uit; die was dolblij (voor boven mijn bed, right?). Ook Patrick bleek geluk te hebben - die won een echte Japanse USB-stick.

Vooraf was al gezegd dat prijswinnaars mochten rekenen op een geweldig jaar: laten we hopen dat dat een juiste voorspelling is...

FWLA

Ik behoor na bijna vier jaar zo'n beetje tot de fossielen van de FWLA, de vrouwelijke juristenvereniging in Tokyo. Gisterenavond was er een hele leuke avond over "Goede beslissingen nemen in een veranderende wereld" - iets waar ik deze dagen nogal veel mee te maken heb: niet alleen een veranderende wereld, maar ook met veel beslissingen: het valt niet mee om eigenaar van een bouwval in Haarlem te zijn!

Leuke lezing, goede tips met als belangrijkste: "there is always an up-side": ik zal daaraan blijven denken, ook als inderdaad blijkt dat de gehele riolering opnieuw moet worden aangelegd...

Sumo

Het bezoek viel met de neus in de boter: een van de vier jaarlijkse sumo-toernooien was in Tokyo. Wij waren er zelf wel eens eerder geweest, maar zaten toen wat ongelukkig op de tribunes. Dat zou ons geen tweede keer overkomen en dus betaalden we fors voor een echte Japanse zitplek.

Nu is zo'n Japanse plek dicht bij de ring en konden we alles dus voortreffelijk zien; het nadeel is wel dat zo'n plek een vierkante meter in totaal is en dat het dus een beetje stouwen is om daar met vier gemiddeld grote gaijin, rugtassen, bier, chips en groene theekannen in te passen. Met een beetje onderhandelen "als jij dan jouw voet hier doet, dan doe ik mijn benen daar en dan kan Patrick zijn armen hier en zijn benen daar doen, en dan wisselen we over 5 minuten. OK?" ging het net.

En daarna toch weer ademloos naar het sumo (en het bezoek naar ons, omdat wij het inmiddels echt leuk vinden) zitten kijken. Vooral de presentatie van de worstelaars blijft leuk om naar te kijken:

En de opkomst van de Yokozuna (de hoogste in rang) is zelfs spectaculair - nou ja, naar Japanse begrippen dan:

Het was overigens wel een bijzondere wedstrijddag - zo maakte een van de scheidsrechters een hele rare koprolduikeling uit de ring en werden tot twee keer toe de scheidsrechters buiten de ring bij elkaar geroepen om te overleggen wie de winnaar was. Een keer werd besloten dat dat niet te bepalen was en moest er opnieuw worden gevochten. Kotooshu, onze Bulgaarse favoriet, deed het verder goed, maar lijkt toch nu al een niet meer in te lopen achterstand te hebben op Asashoryu, de Yokozuna die je hierboven ziet en Hakuho. Nog 6 wedstrijddagen: we zijn benieuwd!

Bezoek

Het komt niet zo vaak voor dat iemand de woeste reis naar Tokyo onderneemt, maar afgelopen vrijdag hadden we eindelijk weer eens bezoek: een van Patrick's broers met zijn vriendin! Hartstikke leuk natuurlijk, zeker omdat dat voor ons ook een goede reden is om "onze" stad weer eens met vreemde ogen bekeken.

Zaterdagavond eerst lekker uit eten geweest bij Bice van waaruit je een fenomenaal uitzicht hebt over de stad (en een bloedstollende liftrit omhoog naar de 47e verdieping) en daarna - bezoek dat wil karaoke'en wordt op de wenken bediend - voor het eerst in acht maanden naar Smash Hits. De filmpjes zullen we jullie besparen; de uitkomst niet: Thunderstorm van AC/DC is geen fijn karaokenummer.

Een deel van het bezoek was wellicht door het vele zingen op zondag ziek en dus gingen we met het andere deel naar Harajuku, waar zich op zondag alle mafketels van Tokyo verzamelen. De meisjes hieronder waren er niet om foto's van te maken, maar voor Phenna maakten ze graag een uitzondering: dat het haar maar als voorbeeld moge dienen wat ze later niet wil worden!

Het meisje hier deed wel aan poseren en zag er - zeker voor Harajuku-begrippen - redelijk geslaagd uit.

Daarna nog even Yoyogi-park ingelopen waar op zondag de rockabillies bijeenkomen om op straat te dansen. Hoeveel haarlak zou er wel niet in zo'n kuif gaan?

Schaatsen

Ik was een beetje lui met uploaden en daarom nu pas een logje over onze schaatswederwaardigheden afgelopen weekend: het was natuurlijk niet alleen in Nederland ijspret! Ook de NKK heeft een jaarlijkse schaatswedstrijd, waar een paar jaar geleden zelfs Ben van de Burg aan mee deed (die toen nog in Tokyo woonde). Inmiddels is hij verhuisd zodat er voor de gewone schaatsende mannen iets meer kans is om op het podium te belanden, hoewel het voor de huidige nummers 1 en 2 dan wel jammer is dat ze anders met een officiele schaatsheld het podium hadden kunnen delen en het ongetwijfeld goed doet om achteloos te laten vallen "Ja, ik heb ook nog een foto dat ik samen met Ben van de Burg op het podium sta. Ja, van Ben kon ik natuurlijk moeilijk winnen, maarre tweede, dat ging toch goed."

Nu heb ik zelf al minstens 15 jaar niet geschaatst en bewaar ik nogal pijnlijke herinneringen aan mijn laatste schaatstocht, die na enkele schaatsbewegingen op mijn - ingescheurde - knieschijven eindigde, maar Brecht was dolenthousiast over het plan. Bovendien was er een bus, zodat we ook verder niet echt een goede reden konden verzinnen om niet te gaan.

De schaatsbaan ligt aan de voet van Fuji-san en is echt prachtig. Het schaatsen viel voor mij niet mee, maar gelukkig waren er een soort ijssledes die je kon voortduwen: en what a great excuse: Stach wilde wel in de slee rondgereden worden! Brecht had vaker geschaatst, dus die zat er zo weer in, maar Phenna. Nou ja, eerlijk is eerlijk, we hadden niet al te veel fiducie en snel ging het ook niet, maar aan het eind van de middag bleef ze loopschaatsend wel rechtop staan en eindigde tergend traag in haar leeftijdscategorie als eerste (en van alle meisjes officieel als derde). Een podiumplaats voor Phenna dus, net als voor Brecht, die nu nog steeds aan het nadenken is hoe het kan dat je drie keer als tweede eindigt, maar toch de over-all winnaar bent van je leeftijdscategorie (en van alle jongens officieel derde).

Patrick heeft een manmoedige poging gedaan, maar moet het helaas met een medaille stellen. En ik? Nou ja, niks gescheurd, gebroken en zelfs niet gevallen: wellicht in Nederland dan eindelijk maar eens leren om op Noren te schaatsen...

ichigo-hi

En wat voor dag is het vandaag? Natuurlijk: aardbeiendag! Ik geloof dat bijna elke dag in het jaar een bijzondere betekenis heeft in Japan, maar de 15e januari is er voor de aardbei. Waarom voor januari is gekozen is mij niet helemaal duidelijk, maar dat het een 15e dag moest zijn wel. Hoewel je vijftien in het Japans uitspreekt als juugo bestaat het uit de letters 1 en 5 "ichi" en "go": en hoe heet een aardbei? Ichigo natuurlijk.

Happy ichigo-hi!

Borubo

Na heel lang wachten, was het vandaag eindelijk tijd om onze gloednieuwe Borubo op te halen. We hadden onszelf grappig genoeg nog niet gerealiseerd dat je het in Japan over een Borubo hebt, maar toen we de taxichauffeur de plattegrond gaven, begreep hij het meteen: "Borubo desu ne?".

Bij aankomst zagen we hem direct staan: een veels te grote, glimmende, zwarte Borubo. Na langdurige uitleg (het valt nog niet mee zo'n nieuwe auto) was het moment daar: op 35- en 37-jarige leeftijd zijn wij voor het eerst in ons leven eigenaren van een eigen auto!

We werden overigens bewonderend gadegeslagen door de verkoper: "Wanneer heb je voor het laatst met koppeling gereden?" en hebben hem maar in de waan gelaten dat dat iets heel heldhaftigs is. In feite is het volgens mij nog steeds zo dat in Europa automaten geacht worden voor watjes te zijn en dat we dus nog nooit in een automaat hebben gereden.

Heel voorzichtig naar huis gereden, want het valt nog niet mee om met het stuur aan de verkeerde kant (links) in een linksrijdend land te rijden. Nadat we onze Borubo hadden geparkeerd, hoorden we de schelle stemmetjes van onze kinderen die van zwemles terugkwamen en dus ook gelijk de nieuwe Borubo konden bekijken. Ik was helaas net te laat met de camera, maar het was een plaatje om te zien toen een klein, blond jongetje in oranje jas de enorme zwarte Borubo aan het knuffelen was. Maar achter het stuur ziet hij er ook wel erg tevreden uit:



En nu nog 1500 kilometer rijden voordat we hem weer naar Nederland exporteren...

Machtsfactor

Om geheel onduidelijke redenen is Patrick voorzitter van de NCCJ (Netherlands Chamber of Commerce in Japan) en om nog onduidelijker redenen ben ik sinds kort voorzitter van de NKK (Nederlandse Kantokring) - de Nederlandse gezelligheidsvereniging. Dat heeft voordelen: als de NCCJ iets van de NKK wil (of andersom), dan kunnen we dat gewoon aan tafel bespreken. Nadelen zien we eigenlijk niet. En net toen we afgelopen week bijna naast onze schoenen wilde lopen van belangrijkheid, kreeg Patrick een mailtje van de treasurer van de NCCJ en ik eentje van de treasurer van de NKK, en moesten we erkennen: het lijkt heel wat, maar de echte macht is natuurlijk in handen van de man die van beide clubs penningmeester is.

Beste reclame

Op vakantie kijk je weer eens wat televisie, zeker als het elke dag regent. Naast een overvloed aan Shrek 3 ook veel Discovery Channel met deze geweldige reclame. Ik dacht dat het een bestaand liedje was, maar dat is het niet. Jammer, want nu kan ik het niet downloaden...

>

Vakantie

Toen we vorig jaar een hele week in een op zich prachtig resort in de verschrikkelijke badplaats Hua Hin in Thailand zaten, vroegen we ons af waar het mis was gegaan. Waar waren die leuke reisvakanties gebleven: rugzak op en op de bonnefooi door een, althans in elk geval in de belevenis van mij opa's en oma's, "eng" land trekken? De laatste beetje avontuurlijke reis was onze campertocht door Australie met baby-Brecht en zwanger van Phenna. Maar daarna doofde het licht: teveel gedoe, middagslaapjes, ochtendslaapjes en hoeveel luiers passen er eigenlijk in een rugzak? Maar toen we vorig jaar een beetje zaten te balen in Hua Hin, vroegen we ons af: als je nu een beetje fancy hotels regelt, en het vervoer van te voren vastlegt, dan moet het toch mogelijk zijn om met drie kinderen van bijna 8, 6,5 en 4,5 jaar rond te reizen? Wellicht dat ze zich dan ook wat minder stierlijk zouden vervelen (en ons niet alleen maar zouden lastig vallen met spelletjes Uno en zwemwensen)? En dus besloten we deze zomer een reis naar Vietnam te boeken, omdat het a niet te ver weg is, er b veel te zien is, we er c nog nooit waren geweest en d omdat het dry season was.

Hieronder zal straks een multimediaal verslag van onze vakantie in Vietnam volgen, maar voor degenen die daar geen trek in hebben een kort resume: het is een prachtig land, zelfs als het 15 dagen lang ondanks het dry season elke dag regent en de zon in totaal (dus al die 15 dagen samen) maar vier uur heeft geschenen.

En o ja, voor je op basis hiervan afzinkt naar Vietnam (doen!): als de LP schrijft dat je beter geen kettingen aan kunt doen in HCMC, doe dat dan ook niet. Het is, zo heb ik eigennekkig kunnen constateren, vrij pijnlijk (en niet alleen financieel) als een grove schakelketting door een brommerdief van je nek wordt getrokken.

Hanoi

Hanoi is - we hebben het zelf ook nog even nagekeken, omdat we er niet direct van overtuigd waren - de hoofdstad van Vietnam. Het is een oud, Frans-koloniaal stadje dat teert op de bedrijvigheid die op een hoofdstad afkomt, maar verder in financieel opzicht duidelijk ondergeschikt is aan de grootste stad van het land HCMC (Saigon). Dat wil niet zeggen dat Hanoi niet leuk is: integendeel, het is een schattig stadje waar veel goed te belopen is (zelfs als je een afstand probeert af te leggen met drie kinderen die tijdens elke wandeling onafhankelijk van elkaar een blaasaandoening opgelopen schijnen te hebben, zodat we bijna om de 300 meter een pitstop moesten inlassen: "maar je hebt 20 minuten geleden ook al geplast!"). Ondanks de duidelijke sabotage-verdenkingen onzerzijds, vonden onze kinderen de wandeling niet per se onaardig: want wat doet zo'n vrouw nu met die manden?

Helemaal verguld waren ze toen ik, ditmaal Patrick's bezwaren negerend: "zo meteen zijn ze echt moe en dan moet ik weer met ze sjouwen", ook de tocht vervolgde over een authentieke markt. Waren dit kikkers? En wat deden die mensen daar wel niet mee?

En ook zo'n kom krabben kon het kroost wel bekoren.



Omdat ik om het moreel hoog te houden een vakantieprogramma voor de kinderen had gemaakt, waarbij elke op weerstand stuitende excursie werd gevolgd door een uurtje zwembad in de middag, werden wij na de boeiende tocht van de ochtend wel gedwongen die belofte stand te houden, hoewel het die dag eigenlijk erg koud was (en het zwembad onverwarmd)...

Hanoi II

De tweede dag vulden wij met een tripje naar het mausoleum van "Oom Ho", een nabijgelegen pagode en een prachtige oude buitenuniversiteit. Onder het beloofde zwemmen konden we die dag uitkomen, omdat we de kinderen een geweldige show in het waterpoppentheater van Hanoi hadden beloofd. Daar waren we blij om, omdat het die dag niet alleen erg koud was, maar ook bij vlagen erg hard regende.

Die waterpoppenshow bleek ook voor ons leuker dan gedacht en de kinderen waren helemaal dolblij:

Geen makkelijke baan overigens als je ziet hoe de poppenspelers hun werk doen:

Halong Bay

Op een miezerig kleine afstand (zo'n 140 kilometer) van Hanoi ligt Halong Bay. Daar huist een Unesco wereldnatuurgoed of iets dergelijks dat zeer de moeite waard zou zijn. De plaatjes op internet zagen er inderdaad prachtig uit, maar nadat ik kort voor de vakantie van iemand had begrepen dat het water zo helder is, dat je honderden meter naar beneden kunt kijken - iets wat voor iemand met dieptevrees niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht is - kneep ik hem wel een beetje. Maar ook het weer zat tegen: het was koud en zwaarbewolkt.

De grootste tegenvaller was echter dat we niet, zoals in ons programma stond, om 1500 terug zouden zijn, maar om 2100 uur. Dit omdat het 4 (VIER) uur zou kosten om die luttele afstand te overbruggen op de heenweg en op de terugweg net zo goed.

De hoop dat het bij de kust helder weer zou zijn, vervloog met de minuut (we waren blij dat we op het laatste moment nog een trui voor de kinderen hadden meegenomen) en bij de kade aangekomen bleek dat we daar inderdaad goed aan hadden gedaan: het was onaangenaam koud. De kou en de gammele boot, maakte de trip voor ons wat minder relaxed: want de kinderen wilden "buiten, of nee, toch binnen, of nee, buiten, buiten echt" en leunden bij voorkeur tegen het allergammelste hekje. De gevreesde dieptevrees viel overigens mee: of het nu door de donkere dreigende lucht kwam of niet, maar we konden nog geen 3 cm diep kijken.




Nu linkt het een beetje alsof de hele boottocht diepe ellende was, maar als we even abstraheren van de kou, waren de kliffen prachtig (we waanden ons bijna in Ierland), de bezochte viskwekers boeiend en het zelf mogen sturen gewoonweg leuk, maar tien graden warmer en een klein zonnetje had de dag wel net op een iets prettiger manier wat memorabeler gemaakt. Gelukkig zouden we de dag daarna 600 kilometer zuidelijker gaan...

Hue

Door een klein planningsfoutje van degene die onze pick-up van het hotel had geregeld, konden we nog net op tijd (29 minuten voor vertrek) inchecken voor onze vlucht naar Hue. We waren blij dat we Hanoi achter ons konden laten, want daar was het die dag niet alleen net zo koud en bewolkt als de dag ervoor, maar was het ook begonnen met regenen.

Dat deed het helaas 600 kilometer zuidelijker ook - en helaas nog een stuk harder. Erg jammer, want we zaten in een prachtig "resort" met twee schitterende zwembaden, waar we die dag (en alle volgende dagen) ondanks het doorgaande hondenweer naartoe zijn gegaan. De kleine juristjes in spe wezen namelijk zonder medelijden elke keer op de sacrale woorden die ik achteraf bezien toch iets te lichtzinnig in het vakantieprogramma had geschreven, namelijk dat we ELKE dag zouden zwemmen.

De dag daarna regende het nog harder en besloten we een landerig dagje in het prachtige hotel te hebben. Maar ook de dag daarna regende het onverdroten door en besloten we ons uit arren moede niet langer te laten kisten en toch maar naar het zo lovend beschreven voormalige imperial palace te gaan. Dat was overigens erg de moeite waard - zelfs in de stromende regen. Leuk was dat we daar onverwacht twee schoolvriendjes van de kinderen tegen het lijf liepen en daarna samen heerlijk hebben gelunched. We weten nog niet zeker of we de ouders ooit nog onder ogen durven te komen, omdat hun 9-jarige zoon nog heilig in de ooievaar als brenger van babies geloofde en Brecht hem tot zijn grote afgrijzen vertelde dat daar hele "vieze" dingen voor gedaan moeten worden... "But mom, that simply isn't true, right? Cause that is really disgusting"

Hoi An

Net als jullie, vroegen wij ons op een gegeven moment ook af of alle steden in Vietnam met een H beginnen - als eerbetoon aan oom Ho wellicht - maar dat lijkt toch niet het geval te zijn. Toeval dus, maar wel onze vierde H-stad, met onverminderd slecht weer. Jammer, omdat Hoi An een heel leuk strandplaatsje is, waar je 's avonds heerlijk door de straten zou kunnen flaneren, ware het niet dat die straten door modderstromen praktisch onbegaanbaar waren geworden. Inmiddels wel aan de regen gewend, besloten we ons eigen programma gewoon voort te zetten en zo belanden we in een leuke winkel waar werd getoond hoe alle lokale souvenirs werden gemaakt. Brecht viel met zijn neus in de boter en mocht iets van klei maken. Iets wat nog niet meeviel:





De LP meldde dat vrijwel niemand Hoi An verlaat zonder custom-made pak en nadat ik, een beetje gepland, overstag was gegaan, eiste Phenna ook een nieuwe jurk.

Phenna wilde ook weten hoe en waar haar jurk werd gemaakt en dus togen we in de stromende regen naar het atelier dat naast een andere vestiging was gelegen. Hoewel we Phenna uitgebreid hadden voorbereid op de zinloosheid van het bezoek (hoe groot is de kans dat men net jouw jurk aan het maken is als er elke dag honderden worden gemaakt), maar Phenna viel met haar neusje in de boter - ook tot grote vreugde van de naaisters.





Ik hoorde Patrick in het atelier inmiddels ook af en toe ook wat dingen mummelen over pak, maken, kwaliteit enzo, dus die werd even later ook met een centimeter opgemeten. Goede score: twee rokken, een jurk en een pak en eerlijk is eerlijk allemaal prima geslaagd!

HCMC

En toen eindelijk naar HCMC - het weerbericht voor HCMC was niet zo slecht als het weerbericht de dagen ervoor: sterker nog, het was zelfs droog toen we landen. Eindelijk: zwemmen met droog weer! Maar helaas hadden we onze zwempakken nog niet aan of het begon te regenen en niet zuinig ook!

De dag daarna scheen zowaar de zon en togen we naar een hele bijzondere Chinese tempel. Echt een van de mooiste tempels die we ooit hebben gezien (ook volgens de kinderen, omdat er zowel veel echte duiven als schildpadden te zien waren) met prachtig houtsnijwerk door de tempel:

Daarna snel naar Chinatown gegaan voor een wandeling over de kruidenmarkt. Wat een geuren! En wat een rare spullen: reusachtige gedroogde champignons, slangenlikeur (met echte slangen in de fles) en gedroogde zeepaardjes: we kwamen ogen, oren en neuzen tekort om alles op ons in te laten werken. De kinderen waren overigens goud waard, want waar andere toeristen her en der werden weggewuifd (het is per slot van rekening een handelsplaats), werden wij, of beter, onze blonde kinderen met open armen ontvangen.

Mekong delta

Na een dag HCMC was het alweer tijd om weg te gaan: op 1 januari werden we om 09.00 opgehaald om naar de Mekong delta te gaan, voor onder meer een boottocht. Ook hier viel de duur van de autoreis een beetje tegen, maar na bijna drie uur rijden konden we op onze boot stappen. Onderweg werden we langs allerlei kleine bedrijfjes geleid, waaronder deze waar rijstpapier werd gemaakt: Heel bijzonder was het om te zien hoe "popping rice", zeg maar de substantie voor de onvolprezen rijstkoeken (zouden er nog steeds mensen zijn die die dingen aan hun kinderen voeren?), wordt gemaakt. Het zwarte is geroosterd zand, en het witte uiteraard de rijst:


Tijdens de verdere boottocht zagen we donkere wolken opdoemen, maar de bui barstte gelukkig pas los toen wij een seconde in de auto zaten. Dat dat betekende dat we weer in de regen moesten zwemmen, zal inmiddels niemand meer verbazen denk ik zo.

Mekong delta II

De volgende dag met een kleiner bootje naar twee floating markets gegaan. Aan de mast van elk handelsschip zie je welke waren hij verkoopt; die worden namelijk op die mast geprikt:Helemaal handig lijkt dat drijvend handelen mij persoonlijk niet, maar het ziet er wel leuk uit.

Daarna nog een tocht door de prachtige natuur met een wel heel bijzonder boegbeeld:

En toen weer vier uur terug naar HCMC.

HCMC II

We hadden nog een hele laatste dag in HCMC, omdat we pas om 21.00 naar het vliegveld zouden gaan. Wat zouden we doen? Hoewel een wandeltocht door wijk nr. 1 mij wel een leuk idee leek, was Patrick iets meer voor een pagode. Daarna zouden we gaan lunchen in het Hyatt en dan nog even lekker zwemmen. De pagode was mooi, maar niet echt overweldigend, en helaas nogal veraf gelegen. Waar zijn de Tokyose taxi's als je ze nodig hebt? De ene die leeg was en stopte rekende - OK naar Vietnamese begrippen - een woekerprijs en dus liepen we tegen het verkeer in naar een groter kruispunt in de hoop daar wel een taxi aan te treffen. Het verkeer was druk, heel HCMC rijdt op brommers, en dus liepen wij netjes aan de wegkant en kinderen aan de huizenkant: het begrip "stoep" is in grote delen van Vietnam onbekend. En tsja, ineens kwam er toch een brommer van achterop, werd er naar mij ketting gegrepen, was ik een seconde bang dat ik onthoofd zou worden (het is nogal een stevige ketting), en reed de brommer tegen het verkeer in weg met mijn ketting. Patrick deed nog een halfzachte poging er achteraan te rennen (maar had dan wellicht iets vaker moeten trainen) en hoewel de neiging groot was om huilend op de stoep te gaan zitten, moest ik die neiging bedwingen, omdat drie inwitte gezichtjes heel bang omhoog keken: waar dat bloed vandaan kwam?

Tsja en dan, terug naar het hotel, maar aangifte doen was zinloos en die ketting toch al lang weg. Als inwoners van het welvarendste land ter wereld met de laagste criminaliteitscijfers waren we wellicht toch iets te coulant geworden. Gelukkig was het maar een "gewone", zelfgekochte ketting en niet de tas met het geld, iPod, telefoons en camera met alle foto's of een wat duurder horloge of de erfstukken van mijn moeder en dus besloten we onze laatste uurtjes in HCMC juweelloos en uitsluitend reizend van taxiplaats naar taxiplaats door te brengen. Een lunch in het Hyatt hadden we nu zeker verdiend! Een prima gedachte, want hoewel de schrik er bij de kinderen nog enorm in zat "doet het pijn?", "daar die brommer, ik denk tot dat de dief is" en "als we in Tokyo zijn, ga ik een nieuwe ketting voor je maken", deed de lunch wonderen. Stach had het er nog wel wat moeilijk mee, die had mijn hand vast en was enorm geschrokken van de brommer, mijn gegil en het bloed, maar gelukkig brachten de goocheltrucs van Brecht een lach op zijn gezicht:

Hoogtepunt van de lunch was echter dat het kroost werd uitgenodigd om na onze lunch nog even snel een pizza te maken (halverwege moet je je hoofd even draaien: het was het eerste filmpje dat Patrick ooit maakte...):

Dat het deze dag niet regende toen we gingen zwemmen, maakte de vakantie op de valreep helemaal goed. Jammer van het weer en de diefstal, maar verder een prachtig vakantie!