Prins snor

Het is een ingewikkeld verhaal, maar de voorzitter van de Nederlandse vereniging in Tokyo is ook counsel van de Japanese Netherlands Society en dat counselschap wordt in de jaarvergadering in juli bevestigd. Probleem: ik was nog steeds voorzitter en groot probleem: ik had nog geen evidente opvolger gevonden en dus ben ik gisterenavond, op de valreep, benoemd tot cousel van de JNS.

Nu was ik al langer lid van de JNS en hebben we uren vergaderd over deze bijzondere jaarvergadering, want *tromgeroffel* de beschermheer van deze club is prins Akishino aka prins snor (google maar en je snapt waarom). Het was de eerste prins die ik echt officieel ontmoette (ben ooit eens van mijn sokken gereden door Constatijn, maar dat is een genoegen dat meer Leidse studenten hebben gehad, en tot een echte ontmoeting heeft dat ook niet geleid) en ik moet zeggen - wat een rotbaan moet dat zijn. Met niemand kan je echt praten en iedereen staat te knipmessen en dat dan zoveel plechtigheden per week, en nog erger - ook nog zonder drank, want en dronken prinses, dat kan natuurlijk echt niet! De prinses was strak gekapt en strak gekleed en onvoorstelbaar mager, niet echt verwonderlijk, want zij paste tot mijn grote ontzetting twee dagen na de keizersneegeboorte van haar derde kind al in een strak mantelpakje (en dat terwijl ik na mijn derde nog maanden in campingsmoking heb moeten rondwandelen tot ik het hoofd in de schoot legde en grotere kleding kocht, en dan kan ik gelukkig nog zeggen dat die kleding een jaar later weer ritueel verbrand kon worden). In elk geval: leuk mens in een rottig leven, want net toen we een beetje aardig begonnen te praten over het promoverend moederschap met drie kinderen moest ze weer verder naar het volgende praatje met een andere belangstellende.

De kinderen werden wakker toen we thuis kwamen en ik moet zeggen, die waren apetrots dat wij nu een echte prinses en prins hebben ontmoet. Jammer alleen dat we geen foto's mochten maken, dus geen bewijs voor handen...