Paardenraces

Een client van Patrick had ons uitgenodigd om als VIP naar de paardenraces te gaan. Ik vermoed dat ik niet de enige ben, maar ik was nog nooit naar paardenraces geweest en had dan ook geen idee wat ik moest verwachten.

Helemaal ontspannen zou het niet zijn, want de mannen moesten in pak met stropdas - en wat moeten vrouwen dan aan? Bijkomend probleem: het zou 27 graden worden. Gelukkig heb ik in Vietnam voor geen geld een rok laten maken die - met hoed - op Ascott niet zou misstaan en gezien die 27 graden ook niet al te dik is. Op de valreep smeten we de verrekijker nog in onze tas. Een gelukkige keuze, omdat je vanaf de VIP-lounge wel een prachtig zicht hebt op de racebaan, maar wel op erg grote afstand staat.

Wat ik mij niet had gerealiseerd, is dat een dagje paardenraces hetzelfde is als een dagje naar het casino gaan: het is als het ware een grote openlucht-goktent. In no time hadden we het systeem door en vulden we lustig onze bets in: in race 5 paard 6, 11 en 17 en in race 9 de paarden 1, 3 en 4. Een heel gelukkige hand hadden we helaas niet, want alleen Patrick is het gelukt een keer juist te gokken (en gezien het feit dat we zeker 30 van die formuliertjes hebben ingevuld, houdt dat toch niet echt over). Maar omdat we per weddenschap maar zo'n 200 yen (1,5 euro) inzetten en de races wel noemenswaardig leuker zijn als je vol vuur jouw paard kan aanmoedigen, woog die geldverspilling alleszins op tegen de lol die we ervan hebben.

Ik vrees dat we niet Brits (of Japans) of gokbelust genoeg zijn om vanaf nu wekelijks naar de races te gaan, maar als ik de kans nog een keer krijg, zal ik die zeker niet afslaan.