Nu we besloten hebben dat we deze zomer naar Nederland teruggaan, hebben we niet alleen last van verhuis-stress, maar ook van sightsee-stress. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar we waren nog nooit in Nikko geweest... We zijn niet de enigen, want gelukkig sprak Patrick laatst een Japanner van zijn leeftijd die er ook nog nooit geweest was. Teken van goede integratie wellicht, maar toch!
En gelukkig regelde Patrick in een oogwenk een hotel dat aan de voet van de werelderfgoederen gelegen was. Het was een hotel waarvan de naam alleen al elke Japanner in katzwijm doet vallen, en na vier jaar Japan durf ik wel te zeggen, da's over het algemeen geen goed teken. Japanners houden namelijk erg van oud en heel erg versleten en met veel knipbuigende Japanners. En ook dit hotel was daarop geen uitzondering, maar de fantastische locatie deed die bezwaren gelukkig verdampen.
We hadden verder ook geluk, omdat het hoog in de bergen van Nikko nog steeds hanami was. Enig minpunt: de batterij van onze camera was bijna op.
Met onze auto en de tomtom waren we er in een oogwenk en na een opvallend slechte lunch was het tijd voor de werelderfgoederen. Het moet gezegd: het is prachtig en zelfs de kinderen (die nooit zo tempelbelust zijn) vonden het houtsnijwerk van allerlei dieren en mensen prachtig.
En dat ze ook nog even de goden mochten aanroepen, maakte de dag helemaal goed!
0 reacties:
Een reactie plaatsen