Gebit

Ik geef het toe - er zijn vrouwen die een man affikken op hun schoenen, haar, bril, gebrek aan inkomen of het dragen van witte sokken. Op het laatste na wellicht geloof ik niet dat dat voor mij ooit echte dealbreakers zijn geweest, maar ik let wel op het gebit. En dan niet om te kijken of het een witter-dan-wit-gebit is (die eis heb ik met mijn eigen gele tanden natuurlijk nauwelijks kunnen stellen - en bovendien, da's ook maar mode: tot een paar honderd jaar geleden waren zwarte tanden in China en Japan in de mode, dus wie weet hoe hip niet-witte tanden over tien jaar weer zijn), maar wel of tanden een beetje fatsoenlijk recht staan.

Nou is dat in Nederland niet echt een hele zware eis - zelfs (juist) de ergste broer-konijn is door een behoorlijk bedrag aan de orthondontist voorzien van een aardig gebit. Grappig eigenlijk dat in een doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg-land zo'n cosmetische behandeling zo gemeengoed is geworden. Hoe hebben die orthodontisten dat in vredesnaam voor elkaar gekregen? Het is eigenlijk iets waar ik nooit bij stil heb gestaan - hoewel zo geel als een zonnebloem staan mijn tanden wel van nature netjes recht - maar als ik terugdenk had het merendeel van mijn brugklasgenootjes destijds wel een beugel. Maar nu ik in Japan woon, snap ik hoe Nederlanders eruit hadden gezien als die orthodontistenlobby niet was gelukt: als 10% van de mensen hier een normaal recht gebit heeft, is het veel. Overbeet, onderbeet, uitstekende tanden, gekruiste tanden - je kan het zo gek niet bedenken of je ziet het hier lopen. En met geld lijkt het niet te maken te hebben - als je hoog gehakt, voorzien van een bontmanteltje en LV-tas aan het shoppen bent in Roppongi Hills, dan zou een beugel en operatie toch ook tot de mogelijkheden moeten behoren?

Nou ben ik gelukkig al voorzien van een man met een prachtig recht gebit, en da's maar goed ook: de kans is groter dat je kennismaakt met een Marsmannetje dan dat je een Japanner van 1,80 met een mooi gebit tegen het lijf loopt.