The Hoop girls!

Gisterenavond had ik een ladies only avond uit. Ik voelde me al vrij snel een enorm fossiel, omdat vrijwel iedereen (maar) een kind van 14 maanden had - een fase die ik al ruim 6,5 jaar achter me heb liggen en die, terugblikkend, een periode van enorme rust en gemak was en die hopelijk over 11 jaar weer in zicht is, als Phenna bijna het huis uit gaat en we alleen met een zelfstandig etende en voortbewegende Stach achterblijven.

We aten bij een leuke Thai en zouden daarna naar een mij onbekende club gaan, die op de website dermate prat ging op flinke restricties, dat ik me afvroeg of een groep 30+-moeders uberhaupt het idee mocht koesteren zonder problemen te worden binnengelaten. Nou ken ik Roppongi na drie jaar inmiddels wel redelijk goed en toen we de club naderden wist ik dat ik er al een keer heel dicht in de buurt was geweest - namelijk toen Patrick een fancy restaurant had gereserveerd, dat bij binnenkomst het restaurant van de entertainment-girls van een verdieping lager bleek te zijn.

Nu gingen we een verdieping hoger en werden we probleemloos binnengelaten om nog een optreden van de Hoop-girls bij te wonen, die - hoewel ik als 7-jarige zelf een behoorlijk Hoop-talent was - toch wel erg soepeltjes omgingen met hun hoelahoep. Omdat de sfeer door een combinatie van muziek, te jonge mensen het meest deed denken aan een wat lamlendig middelbare schoolfeestje (zeg maar het moment dat je hopelijk die avond aan de haak te slane liefde met iemand anders aan het zoenen was), besloot ik het niet te laat te maken en op tijd naar huis te gaan.

Op weg naar huis stuitte ik echter op een frele Japans meisje en een wat forse gaijin - iets wat op zich niet heel schokkend is. Wel schokkend was dat hij haar kennelijk probeerde te dwingen tot iets waar zij geen zin in had en haar steeds hardhandiger een hoek insloeg. Nu denk ik dat ik bij elke Japanse man had ingegrepen (het heeft voordelen om enorm groot en zwaar te zijn), maar een buitenlander die groter en sterker is dan ik... ik heb ook nog nooit gevochten. Ik besloot me dus ijlings uit de voeten te maken om hulp te halen bij de immer forse bewaking van de Chinese ambassade. Helaas werd daar geen Engels gesproken, maar gelukkig is mijn Japans wel van dien aard dat ik kon duidelijk maken dat er een buitenlandse man met een donkere jas en een helm in zijn hand bezig was een Japans meisje te molesteren en werden er kennelijk twee politie-wagens erop uitgestuurs om poolshoogte te nemen bij de plaats waar dat meisje werd belaagd.

Met een knagend schuldgevoeld (het is natuurlijk te erg voor woorden dat je na 3,5 jaar niet in staat bent een dergelijke melding op veilige zichtsafstand telefonisch te doen, zeker als je niet sterk genoeg bent om zelf in te grijpen) maar naar huis gelopen. Hopelijk was de politie op tijd.

Niet synchroon

Zo rond de zomervakantie werd het ons hier duidelijk dat de financiele wereld op instorten stond. Ineens werden grote operaties bij enorme bankgiganten gestopt, teruggedraaid en weggehaald. Als een gevolg daarvan stond ineens de helft van ons apartementenblok leeg, bleken de meest exclusieve scholen "we raise the future leaders of the world!" niet langer alleen toegankelijk voor native English-speakers, maar ook voor barbaren die die taal niet van huis hebben meegekregen en werd het stil bij de expat-kapper, de expat-schoonheidsspecialiste en de expat-supermarkt. En vanaf dat moment werden we steeds onzekerder, want de wereld stortte in.

Grappig genoeg wuifden Nederlandse vrienden en familie dat allemaal weg "ach jullie in je expatbubble" - nee helemaal niets aan de hand hoor hier.

En toen werd het september en was het voor de rest van de wereld ook duidelijk dat de wereldeconomie op instorten stond - en eerlijk is eerlijk, we hebben een zucht van verlichting geslaakt toen onze Nederlandse bank genationaliseerd werd en onze Japanse bank onder de Japanse garantieregeling viel, die onze bezittingen ruimschoots overtrof. Een maand lang liep het synchroon.

Maar nu, beste mensen, lijkt het leven hier weer terug te keren. En hoewel onze kennissen bij de grote banken druk bezig zijn het "overtollig vet" (lees: personeel) weg te snijden, lijken er toch langzamerhand weer wat nieuwe expats te komen. Iets minder uitbundig (lees: er is - tot Stach's grote spijt - niemand meer die een Maserati in de garage heeft staan), maar toch. Ons complex is weer vol, en in de supermarkt wandelen weer veel mensen. De ergste crisis lijkt wel zo'n beetje voorbij. Nu de rest van de wereld nog...

Cleveringa

Als alumni van de Rijksuniversiteit Leiden waren we (schande!) nog nooit naar een Cleveringa-lezing geweest. Cleveringa heeft namelijk op 26 november 1940 een lezing gehouden waarin hij het ontslag van de Joodse prof. Meijers door de Duitsers bekritiseerde. Na zijn onvermijdelijke gevangenneming brak er een staking uit onder de Leidse studenten en werd de universiteit gesloten (tot september 1945).

Jaarlijks wordt die lezing herdacht en aangezien Leidse studenten nogal reislustig zijn (en de meeste ambassadeurs in Leiden gestudeerd hebben) worden er ook in het buitenland Cleveringa-lezingen gehouden. De huidige ambassadeur is ook een Leienaar en was zo aardig om zijn residentie ter beschikking te stellen en ons ook nog een diner aan te bieden.

De lezing werd gehouden door een Leidse hoogleraar Cultuurkunde van het pre-moderne Japan en ging over het leven van de Japanse kunstenaar Hokusai, met name bekend van zijn afbeeldingen van Fuji-san. Het was een interessante lezing, maar waar had ik die hoogleraar eerder gezien? En ineens schoot het me te binnen - jemig-de-pemig Koos Koets:

">

Zodat ik eindelijk eens een goede reden had een uurtje Koot & Bie op youtube te bekijken...

Kamakura

Een bijna vrije dag en schitterend herfstweer - wat zouden we doen? Wij hadden ons in ieder geval zaterdag opgeofferd voor sinterklaas, dus dan mochten we op zondag toch wel op enige coulance van onze kinderen rekenen? En dus togen we naar Kamakura, waar tientallen tempels staan (en waarvan we er nog maar vier hadden gezien). We wilden maar eens de grote boeddha zien, want langzamerhand werd het toch wat genant dat elke driedaagse toerist ons kon vertelllen hoe geweldig die wel niet was, terwijl wij er zelf - nou ja als Amsterdammers met het Anne Frank-museum - nog nooit waren geweest.



Helaas was het grut minder coulant dan wij hadden gehoopt en sloffend, zeurend en klagend "ik heb dorst", "ik heb honger" en "ik ben zo moe" wandelden wij richting Boeddha, die inderdaad prachtig was (en heel druk)! Nadeel: we blijken onze ouders te zijn geworden die ons ook altijd tegen ons zin in meesleepten naar cultureel verantwoorde evenementen. Voordeel: we begrijpen onze ouders ineens een stuk beter.



Moeten we alleen nog eens bedenken of het nu beter is om je kinderen op latere leeftijd te laten begrijpen waarom je ze nooit ergens mee naartoe nam (en zelf ongehinderd leuke dingen te doen) of dat het beter is om ze op latere leeftijd te laten erkennen dat je ze terecht daarnaartoe hebt genomen (en zelf alles hebt bekeken met op de achtergrond het zachte geklaag en gesteun van je kinderen). Iemand een idee?

Sinterklaas

En ook dit jaar kwam Sint in Yokohama aan en wat zullen we dat volgend jaar missen! Want voor het vierde jaar op rij wentelden we ons in het zonnetje op de kade van Yokohama en hadden we reuzelol om alle verbijsterde Japanners toen sinterklaas uit de gewone ferry stapte. We begrepen overigens afgelopen week dat we geluk hebben dat Japanners zo relaxed zijn over verkleedpartijen in het openbaar - in Argentinie was dat in de Videla-tijd verboden, zodat sint en zijn pieten enige tijd op het politibureau hebben doorgebracht.

Hoewel ik er niet zo'n fan van ben, werden de kinderen tijdens de lunch vermaakt door een goochelaar. Phenna was wel onder de indruk van een stoere 9-jarige jongen, zodat ze op het podium belandde. Ik weet niet helemaal waar ik mijn voorkeur voor bruinharige, groen/blauwogige mannen vandaan heb, maar Phenna deelt die voorkeur in elk geval niet. Zij valt op magere donkerblonde, grijsogige jongens die sterk op Brecht lijken - en frappant of modenaam - allemaal Lucas heten (een naam die ze delen met Stach).



Daarna was het tijd voor Sint en Piet - glansrollen van een medewerker van Patrick en een goede vriend. Stach verrastte vriend en vijand door alleen naar Sint toe te gaan. En niets zo leuk als een volgelovige 4-jarige:

Sterren

Gisterenavond had ik een etentje met een groep Nederlandse vrouwen. Reuze gezellig in elk geval en helemaal leuk werd het toen het over goede restaurants in Tokyo ging en welke ik kon aanbevelen. Nu gaan Patrick en ik graag en vaak uit eten en vinden we het ook niet erg om er veel geld aan uit te geven, maar begrijpelijkerwijs geldt dat niet voor iedereen. De meeste westerse restaurants die in de Tokyose michelingids zijn opgenomen, vallen in de categorie "veel drinken, handen voor de ogen en ongezien tekenen". Een reuze effectieve strategie - in ieder geval tot de volgende maandelijkse creditcard-afrekening.

Maar gelukkig zijn er ook heel veel hele goede niet Michelin-restaurants waarbij we in elk geval ook nuchter en ziend de rekening onder ogen durven komen. En er is een Michelin-tent waar dat ook voor geldt (L'atelier de Joel Robuchon - zeker met de lunch). Ik raadde dus onvermoed de prettigste niet opgeprikte, maar toch chique restaurants van Tokyo aan, te weten:

L'atelier de Joel Robuchon
Super eten, altijd goede kwaliteit, lunchmenu's redelijk relaxed geprijst, de duurdere dinermenu's wat meer aan de maat en twee sterren! Minder geschikt voor een gezelschap, omdat je aan een counter zit (met uitzicht op de keuken - dat verveelt nooit).

Bice
Italiaans eten; goed maar niet super. Geweldig uitzicht over Tokyo vanaf de 46e verdieping en met name de lifttocht daarnaartoe. Aardige bediening.

The molecular Tapas bar
Daar heb ik eerder over geschreven. Zeven plaatsen per shift (twee shifts per avond). Totaal ongeschikt voor moeilijke eters met inbegrip van vegetariers. 18 mini-gerechten per avond. Geweldige presentatie. Onwaarschijnlijk goed eten. Verrassend, bizar en waarschijnlijk de enige manier om ooit te proeven hoe het moet zijn om in El Bulli (drie sterren in Spanje - reserveren voor 3 januari om een plaats in het lopende jaar te verzekeren). Ook hier eten aan een counter (dus minder geschikt voor een groep). Tijdig reserveren!

Citabria
Heel relaxed restaurant. Goed eten, super goede wijnadviezen. Altijd een feestje om te eten. Leuke bediening.

En toen kreeg ik vanochtend de Michelingids 2009 onder ogen. We blijken smaak te hebben, want ook Bice en de Tapasbar hebben inmiddels een ster gekregen. De Tapasbar helemaal terecht, maar Bice - nou ja, de locatie geweldig en het eten is er gewoon goed, maar dan vind ik het eten in Citabria toch net een tikje beter. Misschien lukt het hen dan volgend jaar?

Moeten we nu alleen op zoek naar nieuwe goede, sterloze restaurants - je kan toch moeilijk alleen maar sterrenrestaurants aan argeloze voorbijgangers aanraden?

Aardbeien

Het is herfst, de bomen in het Arisugawa park worden langzamerhand rood en geel. Inmiddels zijn ook de winterjassen weer tevoorschijn getoverd - moet ook wel, het is overdag nog maar 17 graden en 's ochtends gewoon koud. En verder slaapt iedereen ook weer onder een dekbed. Herfst dus, echt herfst.

En wat brengt het herfst-seizoen altijd weer mee? Aardbeien. Natuurlijk! Want aardbeien, de lekkerste van de wereld, zijn in Japan uitsluitend van november tot mei te koop. Met de nieuwe euro-standaard in ons hoofd zijn ze helaas ook wel onbetaalbaar geworden (3 aardbeien voor 1 euro), maar goed, een kniesoor die daar op let en in yennen is de prijs gelukkig onveranderd...

Shichi go san

Het was zaterdag so wie so een drukke dag, omdat we 's ochtends in alle vroegte moesten inzingen voor Sinterklaas op de ambassade (Sinterklaas komt hier namelijk volgende week aan). Nou heeft dat zingen niet zo heel veel om het lijf, maar het is wel een goede gelegenheid om eens bij te praten en stiekem veel sinterklaaslekkers naar binnen te snaaien - iets wat onze kinderen in alle openheid doen. Uiteraard hebben we aan het eind nog wel even samen alle liedjes gezongen; zou er echt niet een leuke CD met wat hippere sinterklaasteksten bestaan? "Een bromtol met een zweep erbij" - ik weet niet hoor, maar daar heb ik hele griezelige SM-associaties bij en zouden onze kinderen uberhaupt snappen wat een "roe" of een "gard" is?

Dat alles mocht de pret niet drukken, hoewel dat Brecht wel een beetje is gelukt. Hij werd dit voorjaar zo hinderlijk doortastend in zijn Sintvragen, dat het wel gerechtvaardigd leek hem uit de droom te helpen. Om ervoor te zorgen dat hij niets aan Phenna en Stach zou vertellen, hebben we dit grote geheim gekoppeld aan zijn leeftijd (vrees dat Phenna op haar verjaardag al om 06.00 uur door Brecht op de hoogte wordt gebracht) en - nog veel effectiever - hem hebben gezegd dat hij geen cadeautjes zou krijgen als hij het zou doorvertellen. Maar nu denkt Brecht dat alle 7-jarigen op de hoogte zijn, zodat hij een net nieuw vriendje "hij was echt zeven" maar gelijk uit de droom heeft geholpen ("auw!").

Daarna snel naar de Meiji-tempel, omdat op zaterdag shichi go san (7-5-3) werd gevierd. Op die dag brengen mensen hun - ik meen - 7 en 3 jaar oude dochters en hun 5 en 3 jaar oude zoons naar de tempel om geluk en voorspoed af te dwingen. Natuurlijk doen mensen dat niet in spijkerbroek, maar in prachtige kimono's, zodat ik naast bokkend eigen kroost, heel veel foto's van hele kawaaie kinderen heb gemaakt. En zeg nou zelf - mooier dan dit worden ze toch niet?

Cabaret

Het is een goed gebruik dat de NKK (de Nederlandse vereniging hier) elk jaar een Nederlandse cabaretgroep laat overkomen. En dit jaar hadden we via de goede connecties van onze voorzitter twee leden van de cabaretgroep Don Quishocking op bezoek.

Vrijdagavond hadden we een etentje met een deel van het NKK-bestuur (de goede lezer zal snappen dat ik daar inmiddels ook deel van uitmaak) en het cabaret en hun vrouwen in Jidaiya. Jidaiya is een geweldig restaurant dat helaas de nummer een reden om er te gaan eten (je moest door een soort kelderluik naar binnenkruipen) heeft vervangen door een echte deur. Maar ook zonder dat is het een hele leuke eettent met Engels menu (hoera!) en fijn veel authentiek dronken Japanse sararymen.

Het etentje was erg leuk, ook omdat de beide cabaretiers heel onderhoudend kunnen vertellen over hun vakgebied en hun overige werkzaamheden ("jaa, het is wel een beetje ingewikkeld dat mijn telefoon het niet doet, omdat ik nu net een verbouwing van een paar miljoen euro per maand heb lopen" hetgeen gelukkig niet te maken had met een prive-verbouwing, maar met de aanbouw van de Amsterdamse Hermitage). En hoe klein blijkt de wereld wel weer niet te zijn? De vrouw van een van de cabaretiers was eindredacteur bij Twee voor Twaalf geweest en had daar niet ooit een toen nog piepjonge kantoorgenoot van Houthoff de derde ronde mee gewonnen? Om vervolgens, toen bleek dat hij kansspelbelasting over zijn prijs moest betalen een - helaas, en wat mij betreft ook onterecht verloren - procedure aan te spannen met de stelling dat twee voor Twaalf geen kansspel, maar een kennisspel is. Maar natuurlijk; Neil, die kende zij ook nog heel goed: "wat een schattig jongetje was dat". En dan had ik echt nooit kunnen bedenken dat ik ooit in Tokyo met een wildvreemde dame een gesprek over Neil zou hebben. It's a small world after all!

De avond daarna was het optreden. Helaas waren er niet zo veel mensen aanwezig, wat jammer was, omdat het echt heel leuk was. Het thema was "een wandeling door 100 jaar cabaret" een soort overzicht van de ontwikkeling van cabaret door de eeuw heen. Waarschijnlijk omdat de meeste grappen snel verjaren, waren van de eerste 50 jaar met name de levensliedjes overeind gebleven; en hoewel dat niet mijn favoriete genre is, was het met alle smeuige gossips (theatermoorden e.d.) heel leuk om naar te luisteren. Na de pauze kwamen de laatste 50 jaar aan de orde, en bleken er echt mensen te zijn die ("nee, mijn ouders hadden een elpee van die conference, dus die heb ik zo'n 1000 keer gehoord") hele conferences konden meezeggen.

Daarna nog lekker geborreld in een hele leuke kroeg in Akasaka en toen toch maar naar huis in plaats van de Smash Hits gegaan. Dat laatste was helaas de schuld van een redelijk virulente keelontsteking die ervoor zorgt dat ik inmiddels mijn stem helemaal kwijt ben. En wat moet je in hemelsnaam stemloos in een karaoke-bar?

Benen naast elkaar

Ooit heeft mijn eerste vriendje mij de stuipen op het lijf gejaagd door te verkondingen dat je spataders krijgt als je met je benen over elkaar zit. Nou was ik destijds 15 jaar en in het bezit van twee spataderloze benen (gelukkig nog steeds trouwens), maar elke keer als ik met mijn benen over elkaar zat, schoten de naderende spataders door mijn hoofd en veranderde ik ijllings van positie. Later begreep ik dat zithoudingen maar een hele kleine bijdrage leveren aan het ontstaan van spataders en eigenlijk denk ik er nu vrijwel nooit meer over of ik in een spataderrisicovolle houding zit of niet.

Maar het valt me wel op dat Japanners nooit hun benen over elkaar slaan, maar altijd heel netjes met twee benen naast elkaar zitten. Liefst nog met een tasje (of desnoods hondje, of nog beter hondje-in-tasje) op schoot. Het is echt opvallend. Als je in de metro zit, zit iedereen met twee benen naast elkaar. Ik kan me niet voorstellen dat mijn eerste vriendje hier voet aan de grond heeft gekregen met zijn enge verhalen, maar er moet toch een reden zijn dat iedereen zo zit. Iemand?

Maar nooit te vroeg juichen

Ach ja, had ik net mijn log over het 84-jarige Nederlandse atoombomslachtoffer afgerond, keek ik even de Japan Times in. Als je niet beter wist, zou je bijna denken dat die oorlog pas een jaar geleden tot een einde is gekomen.

Wat nu weer? Vorige week moest die gezellige air force generaal die van mening was dat Japan eigenlijk een slachtoffer was in de Tweede Wereldoorlog, maar geen agressor, het veld ruimen. Inmiddels snap ik wel dat hij gemeend heeft zijn essay te kunnen insturen naar die wedstrijd - hij blijkt in het defensieblad al eerder een vrijwel gelijke tekst te hebben geplaatst en dat is zonder enige wanklank gepubliceerd en heeft verder ook niet tot enige consternatie geleid. Vind je het gek dat hij dacht dat dat ook wel naar buiten kon worden gebracht? Gelukkig vindt de Japanse regering het ook sneu dat hij onslagen moest worden - en vandaar dat hij een riant pensioen (600.000 euro) heeft meegekregen. Misdaad loont dus!

Maar nu ligt de premier een beetje onder vuur. Zijn vader was namelijk de baas van Aso Mining (what's in a name?) en daar zijn volgens de vreselijk geindoctrineerde buitenlandse geschiedschrijvers duizenden oorlogsgevangenen tewerk gesteld, maar is dat nou echt zo?

"No facts have been confirmed," the prime minister told the Upper House Committee on Foreign Affairs and Defense when asked whether Aso Mining used Allied POWs as forced labor during the war."I was 4, maybe 5 at the time. I was too young to recognize anything at that age," he added.

Maar beste Aso, inmiddels ben je geen 4 of 5 meer, en dan zou je nu als 68-jarige toch wel een onderbouwde mening over kunnen hebben? Niemand die jou er de schuld van geeft dat dat is gebeurd (hij was inderdaad jonger dan 5), maar dan hoef je het toch niet tegen alle feiten in te ontkennen?

En ik dacht dat mijn opa laat was

Mijn opa heeft een deel van de Tweede Wereldoorlog gedwongen doorgebracht in een Oostenrijkse fabriek. Toen hij jaren na zijn pensioen een keer sprak met een man die ook naar Oostenrijk was afgevoerd, kwam hij er achter dat ze in dezelfde fabriek hadden gezeten. Ze kwamen daar achter, omdat ze ooit eens waren opgeroepen hun werk stil te leggen en naar een Duitse officier te luisteren met de mededeling dat alle onnette gedragingen zouden worden bestraft. Nu is het niet onnet om iemand luidkeels toe te juichen, iets wat de hele groep een uur heeft volgehouden, zodat de man geen woord heeft kunnen zeggen. Maar goed, die man bleek toen vanwege die dwangarbeid recht te hebben op een Oostenrijks pensioentje, iets wat mijn opa toen ook snel heeft aangevraagd uit een soort genoegdoeningsidee. Hij was er vrij laat mee (meer dan 40 jaar na dato) en kreeg het pensioentje met terugwerkende kracht uitgekeerd. Maar ik dacht wel dat er niet veel mensen nog later genoegdoening zouden krijgen.

Die gedachte was onjuist, ook omdat ik toen nog niet helemaal op de hoogte was van de manier waarop Japan het oorlogsverleden verwerkt. Er zijn hier namelijk wat atoombommen neergedaald aan het eind van de oorlog en da's niet echt gezond om mee te maken. Japanse slachtoffers in Japan kregen daarvoor een compensatie. Japanners buiten Japan (die bij voorbeeld in 1950 geemigreerd waren) kregen dat niet. Vorig jaar is uitgemaakt dat dat niet juist is en dat ook de Japanners buiten Japan in aanmerking moeten komen voor die tegemoetkoming.

En ik vermoed dat Ronald Scholte, die de bombardementen als oorlogsgevangene heeft meegemaakt toen heeft gedacht - misschien heb ik dan ook wel recht op die tegemoetkoming. Het was een aardige gedachte met een slagingskans van bijna nul (Japan keert dit soort tegemoetkomingen natuurlijk niet uit aan niet-Japanners), maar om ondoorgrondelijke redenen (wellicht dat Huis ten Bosch in Nagasaki staat of dat het dit jaar Nihon-Oranda-nen is) komt hij nu ook in aanmerking voor het atomic victim health passbook.

En eigenlijk vind ik dat best wel mooi.

Uit de Japan Times van gisteren:

NAGASAKI (Kyodo) The Nagasaki Municipal Government will grant an atomic-bomb victim's health passbook to a Dutchman who survived the U.S. atomic bombing of the city in August 1945 while being held in a prisoner of war camp, officials and the man said Wednesday.

The city made the rare decision to give the certificate to a former POW after confirming his exposure to the bombing through an examination of documents.

Ronald Scholte, 84, said by phone from his home in the southern Netherlands that he has received written notification that the passbook will be issued.

It is likely to be issued via the Japanese Embassy in the Netherlands in or after December, when a revision to the Atomic Bomb Victims Relief Law will take effect to enable the acquisition of the passbook without visiting Japan.

Another 84-year-old Dutch POW has applied for the passbook, but he said Nagasaki has told him it would be difficult to grant him one as records show he was in a different location at the time of the bombing.

The two men applied for the passbook in September via a support group. A passbook holder is eligible to receive various forms of support, mainly medical allowances.

Nagasaki officials have examined records of POWs detained at the camp and found that Scholte was eligible for the certification.

Previously, the law required an applicant to file a request for a passbook in Japan, but that requirement was dropped in a legal amendment in June.

Under the amended law, those seeking to apply for the passbooks overseas will be able to do so outside Japan.

Mammografie

En omdat ik gezien het aantal vrouwen met borstkanker in mijn familie liever geen risico loop, laat ik elk jaar een mammografie maken. En vandaag mocht ik mij weer bij de Midtown Hopkins Clinic vervoegen voor de jaarlijkse check-up. Het is waarschijnlijk mijn laatste mammografie hier, maar ik zal het zeker gaan missen.

Om te beginnen is deze clinic een prachtig geoutilleerde en hele luxe kliniek. Nadat ik alle vragenlijsten had ingevuld, kreeg ik een nummer en een roze jasje toegewezen. Om alles soepel en gesmeerd te laten verlopen, zou het natuurlijk onhandig zijn als je - het was vandaag bitterkoud - winterjas, colbert, t-shirt en bh voor elk onderzoek weer aan en uit moet trekken en dus werd ik begeleid naar de kleedkamer, die in een luxe spa niet zo misstaan. Nadat ik had uitgevogeld hoe ik de kluis (voor mijn kleding enzo) kon sluiten en - belangrijker - kon openen, werd ik door een Japanse assistente begeleid naar de wachtkamer.

Ik zat nog geen seconde of een tweede assistente kwam langs om mij wat vragen te stellen. In de hermetisch afgesloten spreekkamer werd mij, nadat de assistente en ik waren gaan zitten, gevraagd of ik zwanger was. Dat ben ik niet en dus werd ik direct weer terugbegeleid naar de wachtkamer. Dit keer duurde het wachten maar liefst 4 seconden voordat ik door een mannelijke assistent naar de echokamer werd gebracht voor het eerste onderzoek.

Omdat je natuurlijk tijdens zo'n 5-minuten durend onderzoek verschrikkelijk zou kunnen afkoelen word je helemaal in warme badlakens gewikkeld, zodat alleen de te onderzoeken plek uitsteekt. Nou is het meest onaangename van echo-onderzoeken altijd die ijskoude gel die op je lijf wordt gespoten, maar terwijl ik me al schrap zette om de kreet te onderdrukken (ik heb het niet zo op koud), bleek de gel voorverwarmd te zijn. Hulde!

Na dit onderzoek werd ik geloodst naar de scan-ruimte, waar de dienstdoende assistente bij elke beweging sorry zei. En daarna mocht ik 30 seconden in de wachtkamer overpeinzen of het niet gevaarlijk was dat ik er geen seconde aan twijfelde dat alles in orde zou zijn. Hoogmoed voor de val/Goden verzoeken e.d.

Maar gelukkig was mijn optimisme terecht en was er niets afwijkends gevonden. En dus kon ik na het openen van mijn kluis, het omkleden en het betalen van de rekening 25 minuten later weer opgelucht de kliniek verlaten.

Concertgebouworkest

We hadden het geluk dat we door de ING waren uitgenodigd om naar een optreden van het concertgebouworkest te mogen. Dat optreden was in de onvolprezen Suntory Hall - een concertzaal die zo ingenieus in elkaar zit dat iedereen op welke plaats dan ook het gevoel heeft de allerbeste plaats in de zaal te hebben. En verder is de akoestiek geweldig.

Het was leuk om nu het concertgebouworkest te zien, omdat we vrij recent nog naar het Rotterdams Philharmonisch Orkest waren geweest. Het was in elk geval opvallend dat de Rotterdammers - in het kader van niet-lullen-maar-poetsen wellicht? - in een gewoon zwart pak optraden, terwijl de Amsterdammers allemaal in rokkostuum of het lang waren. Grappig.

We waren ook uitgenodigd voor het buffet na het concert. En daar werden we toegesproken door het hoofd Azie van de ING. En eerlijk is eerlijk, die gaf zo uit het hoofd een hele knappe, ingenieuze speech. Want dat het met de ING niet zo heel flitsend gaat, is wel algemeen bekend, maar dan zou je de bank-blaatapen niet de kost moeten geven die een soort John-de-Manager-speech geven dat er helemaal niets aan de hand is. Maar aan de andere kant een depressieve-in-de-put-prater hoor je liever ook niet aan als je net je oog hebt laten vallen op een heerlijk bordje verse sushi. Maar goed tussen het Scylla en Charybdis van in deze tijden wel heel dicht bij elkaar liggende uitersten, wist deze man zich uitermate goed staande te houden.

Daarna nog een tijdje met de harpiste van het concertgebouworkest gepraat; iets wat bijna pijn deed, omdat ik als 7-jarige het allerliefst harp had willen spelen (ongetwijfeld omdat ik dat als 7-jarige heel romantisch vond en alle harpistes die ik ooit gezien had lang, blond, steil haar hadden en ik dat laatste ook heel graag wil(de)). Maar harpistes hebben tegenwoordig geen lang, blond, steil haar meer, maar een kort krullenkoppie, zodat er eigenlijk geen enkele reden te bedenken is dat ik destijds geen harp mocht spelen... Moet ik er wel bij zeggen dat ik dergelijke ambities bij onze kinderen waarschijnlijk ook een beetje de kop zou indrukken. In zo'n orkest klinkt een harp natuurlijk geweldig, maar het is natuurlijk geen instrument dat solo erg aangenaam klinkt.

En omdat we begrepen dat het concertgebouw de drukst bezochte concertzaal ter wereld is, staat inmiddels op mijn to-do-list vermeld: abonnement concertgebouw 2009-2010. Of zou daar inmiddels ook al een wachtlijst vooor zijn?

Maar wanneer is dat historische moment dan?

Gelukkig was ik net op tijd thuis (van - en oh, hoe had ik ooit zeker geweten dat ik dat nooit zou doen, laat staan leuk vinden - een koffieochtend bij de vrouw van de ambassadeur) om te zien dat CNN Barack Obama als 44e president van de US aanwees. Historisch, historisch "and you will never forget what you were doing when you heard on this November 4th 2008 that Barack Obama was chosen to be our next president", aldus CNN. En inderdaad, ik denk dat ik dat moment op zich wel altijd zal herinneren, maarre 4 november? Het was hier gewoon 13.01 op 5 november. Dus van dit historische moment zal mij altijd bijblijven dat ik live op 5 november hoorde dat hij op 4 november was gekozen. Hoe leg je dat nu uit?

Daarna de speech van McCain bekeken - als hij zijn hele campagne zo had gespeeched, dan had het er echt een stuk beter voor hem uitgezien en toen de historische speech van Obama (en niet alleen omdat hij zijn dochters een klein hondje beloofde) - echt ontroerend om al die huilende mensen te zien. En als ik hier niet zo hartgrondig alleen op een prachtige, zonnige woensdagmiddag voor de televisie had gezeten, dan had ik nog bijna een fles champagne opengetrokken ook. Want hoewel 45% van de Amerikanen de toekomst op dit moment wel bijzonder somber tegemoet ziet, denk ik dat 80% van de wereld daar heel anders over denkt. Een niet oorlogszuchtige Amerikaanse president met hersens - kampai!

Ik discrimineer!

Ik had ooit eens gelezen dat er een test bestond waaarmee je kon zien hoe impliciet racistisch je was. Die test won de afgelopen maanden behoorlijk aan gewicht, omdat er gisteren voor het eerst tijdens een Amerikaanse verkiezing een keuze kon worden gemaakt tussen een - naar mijn mening - lelijke, nare, domme, oerconservatieve, oude, maar blanke man aan de ene kant een een aantrekkelijke, aardige, slimme, voor Amerikaanse begrippen liberale, jonge, maar zwarte man aan de andere kant.

En dus werd de test uitgebreid met de mogelijkheid om je impliciete racisme en je impliciete voorkeur voor een van de kandidaten te onthullen. Die test heb ik gisteren gemaakt. De test wees uit dat ik een extreem sterke impliciete voorkeur voor Obama heb, en verrassend, dat ik impliciet behoorlijk discrimineer. Auw auw!

"Your data suggests a strong automatic preference for Black people over White people

Your data suggests a strong automatic preference for Barack Obama over John McCain"

Ik blijk namelijk een uitgesproken voorkeur voor zwarte mensen te hebben, wat als blanke Nederlander misschien wel een beetje tragisch is... Qua haar kan ik er wellicht nog wel voor doorgaan, maar qua huidskleur ben ik duidelijk in het verkeerde lichaam terecht gekomen. Zou daar nog iets aan te doen zijn???

Als je zelf wilt testen:

implicit.harvard.edu/implicit/demo/featuredtask.html

Nog meer mensen in het verkeerde lichaam wellicht?

En daar gaan we weer...

De oorlog, de oorlog - wanneer zou die nou eindelijk eens over zijn? "Slachtoffers" vallen er in elk geval nog steeds; deze week kostte het een niet onbelangrijke generaal zijn baan. Generaal Toshio Tamogami had namelijk meegedaan aan een schrijfwedstrijd met als boeiend thema: "True Perspective of Modern and Contemporary History." En daarmee had dit heldere licht de eerste prijs gewonnen! Maar zoals elke keer als Japan een "true of "objective" perspective" op de tweede wereldoorlog zegt te bieden, kwam ook zijn bijdrage neer op een keiharde ontkenning van algemeen erkende feiten. Zo schreef hij:

"it is certainly a false accusation to say that our country was an aggressor nation."

Onbegrijpelijk! Met droge ogen! Kan je je voorstellen dat er in Duitsland een essaywedstrijd wordt georganiseerd met als thema: "de echte waarheid over de hedendaagse geschiedenis"? En kan je je dan voorstellen dat een Duitse air force chief besluit daaraan mee te doen met de boeiende stelling dat Duitsland nooit een agressor is geweest?

Ik bedoel - het is al Godgeklaagd dat een man op die positie dit soort abjecte denkbeelden heeft, maar nog veel Godgeklaagder dat hij kennnelijk heeft gedacht dat het insturen van zo'n essay hem niet zou kunnen schaden. En eigenlijk het allerergste: dat die gedachte niet eens zo onjuist is - wat wil je als je eigen minister-president verkondigt dat het bestaan van seksslavinnen in de Tweede Wereldoorlog was "not based on objective facts"?