Een beetje gek word je er wel van - al die contactsites. LinkedIn, Hyves, Facebook en Plaxo - en overal dezelfde mensen, waarvan je er sommigen vrijwel elke dag ziet en sommigen al minstens tien jaar niet meer.
Griezelig is ook dat al die sites schijnen te weten wie je verder ooit in je leven hebt ontmoet en dan suggesties doen. En zo stuitte ik onlangs op een hele vage oude bekende (dat inderdaad) uit een ver verleden. Goed kende ik hem niet, maar ook mij was destijds niet ontgaan dat het bijzonder aantrekkelijke man was - iets waar hij zichzelf ook wel hinderlijk goed bewust van was.
Helemaal ongeschonden was hij die tien jaar niet doorgekomen, want uit een aantrekkelijke, goed gespierde twintiger was onbegrijpelijkerwijs een dikke, vadsige dertiger ontstaan. En dan vraag je je toch af: als de lekkere kerels van toen er tegenwoordig zo uitzien, wat zou er dan met de lelijkerds zijn gebeurd?
zaterdag, augustus 30, 2008
vrijdag, augustus 29, 2008
Cultuurverschil
In Nederland waren we gewend om een hele goede werkster te hebben. Eerst een meisje uit Ethiopie en daarna een heel hard werkende Surinaamse. In Japan komen de werksters niet uit Ethiopie of Suriname, maar uit de Filipijnen. En ook nu hebben we uiteindelijk een hele goede te pakken.
Het huis ziet er spik en span uit als zij weggaat en het ruikt ook zo lekker. Dat is wel een beetje verrassend, omdat er geen sop of mop aan te pas komt. Nee, hier gaat de werkster met een doekje en een spray'tje door het huis om met behulp van het spray'tje en het doekje alles weg te poetsen. Dat dat onhandig is en in ieder geval een stuk arbeidsintensiever dan met een emmertje Ajax over een vloer heen schrobben, daar heb ik me na drie jaar maar bij neergelegd.
Een ander verschil is dat verder alle werksters vuile vaat met de hand afwassen (en niet in de vaatwasser zetten). Iets onbegrijpelijks, waar ik inmiddels zelf heel alert op ben. Want hoe jammer is het niet als de strijk niet wordt gedaan, omdat er een uur lang met de hand is afgewassen, terwijl de vaatwasser klaarstond om gevuld te worden?
Want die strijk, hoe omvangrijk ook, is de sluitpost van de schoonmaaksessie van elke werkster tot nu toe. Dat kan. Maar toen we terug van vakantie wel voor drie (zo niet vier) volle uren te strijken kleding hadden liggen, was ik toch een beetje boos dat de dame in kwestie (onze eigen werkster was er die dag niet) niet, zoals ik had gezegd, met strijken was begonnen en daarna had gedaan wat ze nog kon doen, maar tegen de orders in eerst 5 uur lang met een tandenborstel (en spray'tje en doekje) de badkamer, en nee, dat is geen balzaal, had gedaan, waarna er een enorme baal strijk overbleef.
Ik schreef dus een e-mail aan het bedrijf waarvan wij de werkster huren en kreeg daarop het volgende antwoord:
"I believed the reason why she did not start the ironing first, is because of the 'Filipina culture'. Since I started working here, I realized that many Filipina believed that they cannot do the ironing first because they should not wet their hands after doing the ironing. If they do so, their hands will have problem when they get old. I was suprised to hear that when I heard from one of our Filipina housekeepers before, but then I start asking many of them, and most of them said the same thing."
En dan is het toch grappig dat je na drie jaar hier ineens op een echte onvermoede culturele barriere stuit. Geen natte handen na het strijken? Ik ga me er toch eens verder in verdiepen. Waarom zou dat nou zijn?
Het huis ziet er spik en span uit als zij weggaat en het ruikt ook zo lekker. Dat is wel een beetje verrassend, omdat er geen sop of mop aan te pas komt. Nee, hier gaat de werkster met een doekje en een spray'tje door het huis om met behulp van het spray'tje en het doekje alles weg te poetsen. Dat dat onhandig is en in ieder geval een stuk arbeidsintensiever dan met een emmertje Ajax over een vloer heen schrobben, daar heb ik me na drie jaar maar bij neergelegd.
Een ander verschil is dat verder alle werksters vuile vaat met de hand afwassen (en niet in de vaatwasser zetten). Iets onbegrijpelijks, waar ik inmiddels zelf heel alert op ben. Want hoe jammer is het niet als de strijk niet wordt gedaan, omdat er een uur lang met de hand is afgewassen, terwijl de vaatwasser klaarstond om gevuld te worden?
Want die strijk, hoe omvangrijk ook, is de sluitpost van de schoonmaaksessie van elke werkster tot nu toe. Dat kan. Maar toen we terug van vakantie wel voor drie (zo niet vier) volle uren te strijken kleding hadden liggen, was ik toch een beetje boos dat de dame in kwestie (onze eigen werkster was er die dag niet) niet, zoals ik had gezegd, met strijken was begonnen en daarna had gedaan wat ze nog kon doen, maar tegen de orders in eerst 5 uur lang met een tandenborstel (en spray'tje en doekje) de badkamer, en nee, dat is geen balzaal, had gedaan, waarna er een enorme baal strijk overbleef.
Ik schreef dus een e-mail aan het bedrijf waarvan wij de werkster huren en kreeg daarop het volgende antwoord:
"I believed the reason why she did not start the ironing first, is because of the 'Filipina culture'. Since I started working here, I realized that many Filipina believed that they cannot do the ironing first because they should not wet their hands after doing the ironing. If they do so, their hands will have problem when they get old. I was suprised to hear that when I heard from one of our Filipina housekeepers before, but then I start asking many of them, and most of them said the same thing."
En dan is het toch grappig dat je na drie jaar hier ineens op een echte onvermoede culturele barriere stuit. Geen natte handen na het strijken? Ik ga me er toch eens verder in verdiepen. Waarom zou dat nou zijn?
donderdag, augustus 28, 2008
Disney
Om te vieren dat we al elf weken zomervakantie (zonder doden of gewonden) hadden doorstaan en omdat het gisteren onverwacht de eerste volledige zonnige dag in een week was, besloot ik de kinderen onverwacht mee te nemen naar Disneyland. Aan mijn vorige bezoek met de kinderen aan Disneyland bewaarde ik niet echt heel goede herinneringen. Lang wachten en de meeste attracties totaal ongeschikt voor kleine kinderen, die - althans naar mijn mening - toch eigenlijk de echte doelgroep van Disneyland zouden moeten zijn.
Maar goed, het was alweer twee jaar geleden en Stach zit allang niet meer in een kinderwagen en rent alweer 1,5 jaar luierloos door het leven. Bovendien zijn noodvoorraden speciaal drinken en eten ook al niet meer nodig. En wellicht zou ik met een beetje bluf ook nog wel langs allerlei leeftijdrestricties kunnen, dacht ik zo, zeker omdat die restricties at random zijn uitgedeeld en geen enkel verband houden met het gevaar of de griezeligheid van de attractie.
De kinderen vonden het in elk geval reuzespannend om zonder te weten waar ze naar toe gingen de metro in te stappen en toen na een uurtje het kasteel van Doornroosje zichtbaar werd ging een luid gejuich op.
Na een blik op de kaart (en door schade en schande wijs geworden) besloot ik ons bezoek ditmaal te focussen op ToonTown en Mysteryland en zo stonden we in no-time in een rij van 50 minuten wachten om, ja wat eigenlijk? Bij het betreden van de Roger Rabbit werd het langzaam donker en waren overal waarschuwingen te zien "Keep Out" en sloeg de schrik me weer om het hart: was het grote probleem de vorige keer niet ook dat de kinderattracties zonder uitzondering allemaal heel spooky waren? En zouden Brecht en Phenna (die ik kort daarvoor als 9 en 8 jaar had aangemerkt) het wel aankunnen om alleen in zo'n wagentje te zitten? Maar omkeren was inmiddels ook geen optie meer.
Gelukkig zaten de wagentjes vlakbij elkaar en uiteraard was de rondrit voor kleine kinderen (te) griezelig, maar gelukkig was het leed in 1 minuut weer geleden en konden we door naar de volgende.
Dat was op verzoek van de kinderen het boemeltreintje. 30 minuten wachten voor een rit van minder dan 150 meter, maar ik was er toch voor de kinderen, dus waarom zo'n hartewens verbieden? Verrassend is dan wel dat er een groep van 5 volwassen (en geestelijk gezonde) Japanners ook staan te wachten - onbegrijpelijk eigenlijk.
Na het huis van Minny, storten we ons in de wachtrij van de "achtbaan" (die niet over de kop ging). Geschikt voor kinderen vanaf drie jaar, en mijn net 9 en 8-jaar geworden oudsten (heel fijn dat ze haast geen Japans praten en dus geen idee hebben dat ik de verkeerde leeftijd doorgaf) konden ook hier gezellig naast elkaar een ritje maken. Dat ritje was overigens leuk, maar - zeker in vergelijking met de wachttijd van 45 minuten, wel erg snel voorbij.
Mysteryland zou wellicht beter zijn? Maar voor de Winnie the Pooh-tocht stond een rij van 100 (!!!) minuten. Gelukig was "It's a small world" wel open en na slechts 15 minuten wachten, zaten we al in de boot. It's a small world is eigenlijk hetzelfde als het Carnaval in de Efteling, hoewel die laatste ofwel een beter origineel is, ofwel veel beter nageaapt. Daarna (5 minuten wachten maar) de paardencarroussel. En ook hier weer verrassend dat er groepen volwassenen in de rij staan om op zo'n paard te zitten. Nog verrassender; dat ze een (mijn!) 4-jarige met grof geweld opzij duwen om zelf als eerste op het grote paard te zitten en geen enkele rekening houden met het feit dat het voor een volwassene alleen wellicht prettig is om drie kleine kinderen naast elkaar te hebben. Zelfs de eerste de beste blowende pukkelpuber uit Nederland zou daar toch net wat meer oog voor hebben.
Maar na drie minuten op de caroussel (was ik echt de enige die daarvan duizelig was?), begon de grote optocht. Het moment om met kortere wachttijd wat attracties aan te doen. Peter Pan was de gelukkige, en na slecht 35 minuten (een groot contrast met de 70 voor de optocht) zaten we in de droomvlucht van Disney. Hoewel dit mooi is gedaan, heeft de Efteling ook deze attractie beter gejat (of beter ontworpen) en natuurlijk zweefden we langs wat lijken en enge beesten - waarom een attractie voor kleine kinderen leuk houden?
Dat we daarna ook nog maar 40 minuten in de rij voor Pooh hoefden te staan was helemaal een meevaller. De eerste volstrekt niet-enge attractie!
Daarna rond 1800 op weg naar huis, hetgeen een grote vergissing bleek. We belandden in de sardien-metro, iets wat met drie kleine kinderen niet echt aan te raden is. Want hoewel ik zelf reusachtig groot (en dik en dus veel gewicht in de schaal leg) ben, is het toch lastig om ook drie kinderen in een duwende massa van honderden Japanners van voldoende lucht te voorzien. Ook hier weer verrassend dat niemand, maar dan ook echt niemand even meehelpt. Ik kan me niet voorstellen als iemand met drie kleine kinderen in Nederland in een volle trein overlopen dreigt te worden, dat dan niemand een poot uitsteekt. Maar omdat ik zelf zo groot en dik en sterk ben, en eerlijk is eerlijk, behoorlijk stond te vloeken dat er san chisai kodomo om me heen stonden en een boze blauwogige reus veel respect afdwingt, lukte het me wel een paar van die erge duwers de metro uit te werken. Verdiende loon!
De kinderen willen het liefst volgende week weer, maar gelukkig zitten ze dan eindelijk weer op school. Maar nu Disney in Tokyo zo lekker dichtbij is, misschien toch maar een paar tripjes inplannen...
Maar goed, het was alweer twee jaar geleden en Stach zit allang niet meer in een kinderwagen en rent alweer 1,5 jaar luierloos door het leven. Bovendien zijn noodvoorraden speciaal drinken en eten ook al niet meer nodig. En wellicht zou ik met een beetje bluf ook nog wel langs allerlei leeftijdrestricties kunnen, dacht ik zo, zeker omdat die restricties at random zijn uitgedeeld en geen enkel verband houden met het gevaar of de griezeligheid van de attractie.
De kinderen vonden het in elk geval reuzespannend om zonder te weten waar ze naar toe gingen de metro in te stappen en toen na een uurtje het kasteel van Doornroosje zichtbaar werd ging een luid gejuich op.
Na een blik op de kaart (en door schade en schande wijs geworden) besloot ik ons bezoek ditmaal te focussen op ToonTown en Mysteryland en zo stonden we in no-time in een rij van 50 minuten wachten om, ja wat eigenlijk? Bij het betreden van de Roger Rabbit werd het langzaam donker en waren overal waarschuwingen te zien "Keep Out" en sloeg de schrik me weer om het hart: was het grote probleem de vorige keer niet ook dat de kinderattracties zonder uitzondering allemaal heel spooky waren? En zouden Brecht en Phenna (die ik kort daarvoor als 9 en 8 jaar had aangemerkt) het wel aankunnen om alleen in zo'n wagentje te zitten? Maar omkeren was inmiddels ook geen optie meer.
Gelukkig zaten de wagentjes vlakbij elkaar en uiteraard was de rondrit voor kleine kinderen (te) griezelig, maar gelukkig was het leed in 1 minuut weer geleden en konden we door naar de volgende.
Dat was op verzoek van de kinderen het boemeltreintje. 30 minuten wachten voor een rit van minder dan 150 meter, maar ik was er toch voor de kinderen, dus waarom zo'n hartewens verbieden? Verrassend is dan wel dat er een groep van 5 volwassen (en geestelijk gezonde) Japanners ook staan te wachten - onbegrijpelijk eigenlijk.
Na het huis van Minny, storten we ons in de wachtrij van de "achtbaan" (die niet over de kop ging). Geschikt voor kinderen vanaf drie jaar, en mijn net 9 en 8-jaar geworden oudsten (heel fijn dat ze haast geen Japans praten en dus geen idee hebben dat ik de verkeerde leeftijd doorgaf) konden ook hier gezellig naast elkaar een ritje maken. Dat ritje was overigens leuk, maar - zeker in vergelijking met de wachttijd van 45 minuten, wel erg snel voorbij.
Mysteryland zou wellicht beter zijn? Maar voor de Winnie the Pooh-tocht stond een rij van 100 (!!!) minuten. Gelukig was "It's a small world" wel open en na slechts 15 minuten wachten, zaten we al in de boot. It's a small world is eigenlijk hetzelfde als het Carnaval in de Efteling, hoewel die laatste ofwel een beter origineel is, ofwel veel beter nageaapt. Daarna (5 minuten wachten maar) de paardencarroussel. En ook hier weer verrassend dat er groepen volwassenen in de rij staan om op zo'n paard te zitten. Nog verrassender; dat ze een (mijn!) 4-jarige met grof geweld opzij duwen om zelf als eerste op het grote paard te zitten en geen enkele rekening houden met het feit dat het voor een volwassene alleen wellicht prettig is om drie kleine kinderen naast elkaar te hebben. Zelfs de eerste de beste blowende pukkelpuber uit Nederland zou daar toch net wat meer oog voor hebben.
Maar na drie minuten op de caroussel (was ik echt de enige die daarvan duizelig was?), begon de grote optocht. Het moment om met kortere wachttijd wat attracties aan te doen. Peter Pan was de gelukkige, en na slecht 35 minuten (een groot contrast met de 70 voor de optocht) zaten we in de droomvlucht van Disney. Hoewel dit mooi is gedaan, heeft de Efteling ook deze attractie beter gejat (of beter ontworpen) en natuurlijk zweefden we langs wat lijken en enge beesten - waarom een attractie voor kleine kinderen leuk houden?
Dat we daarna ook nog maar 40 minuten in de rij voor Pooh hoefden te staan was helemaal een meevaller. De eerste volstrekt niet-enge attractie!
Daarna rond 1800 op weg naar huis, hetgeen een grote vergissing bleek. We belandden in de sardien-metro, iets wat met drie kleine kinderen niet echt aan te raden is. Want hoewel ik zelf reusachtig groot (en dik en dus veel gewicht in de schaal leg) ben, is het toch lastig om ook drie kinderen in een duwende massa van honderden Japanners van voldoende lucht te voorzien. Ook hier weer verrassend dat niemand, maar dan ook echt niemand even meehelpt. Ik kan me niet voorstellen als iemand met drie kleine kinderen in Nederland in een volle trein overlopen dreigt te worden, dat dan niemand een poot uitsteekt. Maar omdat ik zelf zo groot en dik en sterk ben, en eerlijk is eerlijk, behoorlijk stond te vloeken dat er san chisai kodomo om me heen stonden en een boze blauwogige reus veel respect afdwingt, lukte het me wel een paar van die erge duwers de metro uit te werken. Verdiende loon!
De kinderen willen het liefst volgende week weer, maar gelukkig zitten ze dan eindelijk weer op school. Maar nu Disney in Tokyo zo lekker dichtbij is, misschien toch maar een paar tripjes inplannen...
dinsdag, augustus 26, 2008
Huizenjacht
Nu we bijna alle 88 KLM-huisjes in ons bezit hebben, werd het tijd onze aandacht te verleggen naar andere huizen: een eigen huis om op termijn weer in Nederland te gaan wonen. En ondanks dat we een heel aardig aankoopbudget hadden, viel de zoektocht bitter tegen. Uiteraard hadden wij in no-time een stevige Funda-verslaving te pakken, maar keer op keer konden we concluderen dat je ook voor veel geld bijna uitsluitend veel lelijks kan kopen.
Dat beeld werd nog versterkt toen we in juni en juli een aantal huizen in het echt bezochten, met als dieptepunt een huis in Loenen, waar we na een half uur wachten werden rondgeleid door een dolenthousiaste eigenaar, die ons in onvervalst Amsterdams een rondleiding gaf: "ik snap best dat jullie nu denkon die asbest-platen gaan er gelijk uit - sou ik ook doen als ik jullie was"; terwijl hij er zelf toch ook al twintig jaar de tijd voor had gehad om dat te doen.
Maar zinnig waren al die bezichtigingen wel, want in rap-tempo werden onze criteria nog verder aangescherpt. Niet te afgelegen en graag in de buurt van Amsterdam, geen jaren-70-panden, en zeker met tuin.
En zo zochten we door op Funda. Tot we vorige week ineens "ons" huis tegenkwamen. En dus vloog ik donderdag naar Nederland, om op vrijdag het huis te bezichtigen, ons bod te wijzigen en diezelfde dag nog te horen dat wij hadden "gewonnen".
Gelukkig kon ik het huis zondag nog voor een tweede keer zien (ditmaal vergezeld door mijn vader, zijn vriendin en een broer van Patrick), zodat wij onze ergste zenuwen en beginnende afkickverschijnselen ("wat nou als ik dit bekokstoof en Patrick er geen ruk aan vindt", "wat nou als zij zich laat ringeloren door een vlotbabbelende makelaar en niet in de gaten heeft dat het een waardeloos pand is" en "maar misschien staat er volgende maand nog een beter huis te koop, zoveel haast hebben we toch ook weer niet...") het hoofd konden bieden en ik de koopovereenkomst vlak voordat ik terugvloog nog kon tekenen.
Maar dit is het geworden: ons monument in Haarlem:
En dan nu alleen nog cold-turkey afkicken van Funda!
vrijdag, augustus 15, 2008
Candy Dulfer
Het kan verkeren - de laatste keer dat ik een concert van Candy Dulfer meemaakte, stond ik als puber op een drassig veld tijdens de fameuze "Woerdense vakantieweek", maar toen we zagen dat ze in Tokyo zou optreden, konden we de verleiding niet weerstaan en besloten - voor het eerst! - naar de Blue Note af te dalen. Letterlijk, want de Blue Note ligt twee verdiepingen ondergronds.
Grote Candy-fans kunnen we onszelf dus niet noemen; we hadden zelfs geen enkele CD van haar, maar als haar CD net zo goed is als het concert, dan zal dat snel veranderen, want als je in staat bent om een zaal gevuld met Japanners aan het dansen (!) te krijgen, dan ben je echt een hele grote. Leuke band, leuke muziek en geweldige avond - volgende keer zijn we er zeker weer bij!
Grote Candy-fans kunnen we onszelf dus niet noemen; we hadden zelfs geen enkele CD van haar, maar als haar CD net zo goed is als het concert, dan zal dat snel veranderen, want als je in staat bent om een zaal gevuld met Japanners aan het dansen (!) te krijgen, dan ben je echt een hele grote. Leuke band, leuke muziek en geweldige avond - volgende keer zijn we er zeker weer bij!
donderdag, augustus 14, 2008
Nederland
De laatste week zat ik samen met de kinderen in Nederland. Eerlijk is eerlijk - ik had zo met Patrick terug willen gaan naar Japan. Het valt namelijk niet mee om zeven dagen alleen voor drie kinderen te zorgen, en al helemaal niet als je dan in een vreemd hotel zit, en een overvol programma hebt om de kinderen rond te showen.
Grote meevaller was de bed & breakfast die ik in Haarlem had geboekt. Waanzinnig mooie ruime kamers en zelfs een eigen ontbijtkeuken, vol met exotisch lekkers als tijgerhagelslag, cakejes en chocolademelk. Het programma was verder goed gevuld met veel familiebezoek (opa's, oma's, ooms en tantes) al dan niet gekoppeld aan een Nederlandse bezienswaardigheid zoals Madurodam (waar we de kinderen moesten wegsleuren bij de mini-luchthaven: "da's onze blauwe, sie, sie hij rijdt") en Archeon. Archeon is overigens echt een aanrader; het is heel mooi opgezet met heel veel vriendelijk personeel dat met eindeloos geduld een vuur van vragen beantwoordt van pseudo-archeologische-ouders tot de zoveelste dezelfde vraag van een vijf-jarige. Hoogtepunten waren de riddervechten en het gladiatorengevecht (dat wel een beetje griezelig is voor kinderen onder de zes jaar oud - Stach vond zelfs het nep-bloed eng).
Verder veel etentjes en zelfs nog een middagje Noordzee-strand met twee creche-vriendinnen van Brecht.
Maar toch, hoe leuk het ook was, waren we allemaal blij toen we vrijdag weer in het vliegtuig stapten. Lekker naar huis!
Grote meevaller was de bed & breakfast die ik in Haarlem had geboekt. Waanzinnig mooie ruime kamers en zelfs een eigen ontbijtkeuken, vol met exotisch lekkers als tijgerhagelslag, cakejes en chocolademelk. Het programma was verder goed gevuld met veel familiebezoek (opa's, oma's, ooms en tantes) al dan niet gekoppeld aan een Nederlandse bezienswaardigheid zoals Madurodam (waar we de kinderen moesten wegsleuren bij de mini-luchthaven: "da's onze blauwe, sie, sie hij rijdt") en Archeon. Archeon is overigens echt een aanrader; het is heel mooi opgezet met heel veel vriendelijk personeel dat met eindeloos geduld een vuur van vragen beantwoordt van pseudo-archeologische-ouders tot de zoveelste dezelfde vraag van een vijf-jarige. Hoogtepunten waren de riddervechten en het gladiatorengevecht (dat wel een beetje griezelig is voor kinderen onder de zes jaar oud - Stach vond zelfs het nep-bloed eng).
Verder veel etentjes en zelfs nog een middagje Noordzee-strand met twee creche-vriendinnen van Brecht.
Maar toch, hoe leuk het ook was, waren we allemaal blij toen we vrijdag weer in het vliegtuig stapten. Lekker naar huis!
Vriendjes II
De laatste week waren we samen met onze vroegere buren (en hun drie dochters). Nu ben ikzelf niet erg geneigd om bepaald gedrag als "typisch" jongens- of meisjesgedrag te labelen, maar eerlijk is eerlijk, die laatste week was een stuk rustiger en stiller dan de week ervoor. Aan het zwembad was het overigens wat minder relaxed, omdat de helft van de kinderen niet kon zwemmen (en de andere helft bij voorkeur onder water zwom). Zeker op de dag dat wij alleen voor alle kinderen zouden zorgen, was het druk tellen tot 6 (1, 2, 3, 4, 5.... waar is... gebleven).
Ook hier was het alsof ze elkaar gisteren nog hadden gezien (terwijl dat toch echt een jaar geleden is geweest) en waren de banden ongewijzigd. Brecht en Fleur als vanouds toch snel een beetje opbiedend wie iets het snelst, verst, meest en beste kon. Dat Brecht dat niet van een vreemde heeft, kan je nazien in het filmpje, waarin Patrick het met steun van Stach en Bregje opneemt tegen Brecht en Fleur: "paal" - hij zegt het echt!
Vriendjes
De tweede week van onze vakantie waren we samen met vrienden die we kennen uit Tokyo. We hadden ze al een tijdje niet meer gezien, omdat ze nu in Duitsland wonen. Met name Brecht en Phenna keken er enorm naar uit, want Luc is een hele goede vriend van Brecht (en Phenna is stiekem een beetje verliefd op hem - die snapt tenminste de (enige?) voordelen van het hebben van een oudere broer). Ze keken er zo erg naar uit, dat wij ons een beetje zorgen maakten, want hoe zou het zijn als je je beste vriendje zeven maanden niet meer hebt gezien? Die zorgen bleken gelukkig onterecht, want nog voor de auto tot stilstand was gekomen, tuimelde(n) Luc (en Tobias) eruit en was het alsof ze elkaar gisteren nog hadden gezien.
Luc bleek overigens niet al teveel belangstelling voor Phenna te hebben, maar Tobias gelukkig des te meer, zodat de week ook voor Phenna (als enig meisje) nog leuk was.
Het was overigens redelijk aanpoten om met vijf kinderen op pad te gaan (en eenmaal zijn we er zelfs eentje kortdurend vergeten, omdat we pas aan tafel er achter kwamen dat er een stoeltje leeg was - het kind in kwestie stond overigens nog steeds rustig in de speelgoedwinkel die hij op aanraden van een van de andere kinderen was binnengegaan), maar als ze zo op een rijtje ijs aan het eten waren, viel het allemaal reuze mee. Sterker nog: de complimenten waren niet van de lucht (maar bleken gebaseerd op de gelukkig onjuiste gedachte dat al die kinderen van mij waren).
Luc bleek overigens niet al teveel belangstelling voor Phenna te hebben, maar Tobias gelukkig des te meer, zodat de week ook voor Phenna (als enig meisje) nog leuk was.
Het was overigens redelijk aanpoten om met vijf kinderen op pad te gaan (en eenmaal zijn we er zelfs eentje kortdurend vergeten, omdat we pas aan tafel er achter kwamen dat er een stoeltje leeg was - het kind in kwestie stond overigens nog steeds rustig in de speelgoedwinkel die hij op aanraden van een van de andere kinderen was binnengegaan), maar als ze zo op een rijtje ijs aan het eten waren, viel het allemaal reuze mee. Sterker nog: de complimenten waren niet van de lucht (maar bleken gebaseerd op de gelukkig onjuiste gedachte dat al die kinderen van mij waren).
dinsdag, augustus 12, 2008
Vakantie
Het zit er weer op. Een volle maand Europa, waarvan drie weken Italie.
We hadden goede hoop dat de kinderen de brand bij ons vakantiehuis vorig jaar uiteindelijk wel vergeten waren - sinds januari was er in elk geval niet meer over gesproken. Die hoop werd binnen een uur na aankomst in Italie de bodem ingeboord - dat waren ze niet! Wederom eindeloos veel vragen wie de brand had aangestoken ("geen idee") of de politie hem had opgepakt ("idem") en of hij dan de rest van zijn leven in de gevangenis moest zitten ("nee") en waarom dan niet ("tsja dat gebeurt alleen als je iemand dood maakt"). Maar misschien gingen er wel dieren dood ("sja, zullen we dan nu even allemaal naar K3 luisteren?"). En als er dan dit jaar weer een brand komt ("dat gebeurt niet"). Hoe weet je dat dan ("het zou natuurlijk een beetje raar zijn als we elk jaar een brand hebben, maar hoor K3!")....
Maar hoewel de kans niet heel groot is, hadden we weer een brandje te pakken. Ditmaal op geruststellend verre afstand van het huis, zeker toen de wind in een voor ons goede richting draaide, maar de schrik zat er bij de kinderen (en eerlijk is eerlijk - ook wel een beetje bij onszelf) weer even goed in. En zo begonnen we weer aan een lange vakantie met vragen over branden...
Ramptoeristen kijken toe...
We hadden goede hoop dat de kinderen de brand bij ons vakantiehuis vorig jaar uiteindelijk wel vergeten waren - sinds januari was er in elk geval niet meer over gesproken. Die hoop werd binnen een uur na aankomst in Italie de bodem ingeboord - dat waren ze niet! Wederom eindeloos veel vragen wie de brand had aangestoken ("geen idee") of de politie hem had opgepakt ("idem") en of hij dan de rest van zijn leven in de gevangenis moest zitten ("nee") en waarom dan niet ("tsja dat gebeurt alleen als je iemand dood maakt"). Maar misschien gingen er wel dieren dood ("sja, zullen we dan nu even allemaal naar K3 luisteren?"). En als er dan dit jaar weer een brand komt ("dat gebeurt niet"). Hoe weet je dat dan ("het zou natuurlijk een beetje raar zijn als we elk jaar een brand hebben, maar hoor K3!")....
Maar hoewel de kans niet heel groot is, hadden we weer een brandje te pakken. Ditmaal op geruststellend verre afstand van het huis, zeker toen de wind in een voor ons goede richting draaide, maar de schrik zat er bij de kinderen (en eerlijk is eerlijk - ook wel een beetje bij onszelf) weer even goed in. En zo begonnen we weer aan een lange vakantie met vragen over branden...
Ramptoeristen kijken toe...
Abonneren op:
Berichten (Atom)
