Liefdesbrief II

En dit was het antwoord:

dear brecht i love you so much that i could kiss you all the way through the uniuerse and bach

Buikgriep

Het begon afgelopen woensdag met Stach die om 05.00 zijn bedje volledig onderspuugde (maar daarna gelukkig wel geleerd had snel naar de wc te rennen als hij moest overgeven) en de rest van de dag als een zielig dweiltje op de grond (hoera voor de vloerbedekking!) heeft geslapen. Gistermiddag kon Brecht vervroegd naar huis nadat hij de schoolwc's enkele malen van heel dichtbij had bestudeerd. En toen Phenna om 18.00 op de grond in slaap viel (iets wat voor Phenna niet heel ongebruikelijk is) en bij het in bed leggen faliekant over haar nek ging (over mij en de net uitvoerig schoongemaakte witte vloerbedekking - en laat ik het zo formuleren, de tomatensoep van de avond ervoor niet geheel was verwerkt) en Brecht vervolgens ook weer een drafje maakte naar de wc, begon ik te vrezen voor mijn eigen gezondheid, omdat mijn maag ook wat vreemde bewegingen maakte.

Nou had ik een etentje met 28 Nederlandse dames in Tokyo, dus de verwachte gezelligheid won het van de verstandige beslissing om in bed te duiken. Hetgeen overigens een goede beslissing was, omdat ik pas om 05.00 uur vanochtend boven de wc hing (en dus nog in redelijk goede doen, en met verbluffend weinig alcohol (dan is zingen in de smashhits toch een andere ervaring kan ik zeggen) een hele leuke avond heb gehad). En nu is Patrick gevloerd. De enige die als een koorddanseres langs alle kotsende familieleden, de rode plekken op de vloerbedekking en de dubieus ruikende was huppelt, is Daniela. Maar of die echt stand zal houden, vraag ik me af...

4 seasons...

Uit de schoolkrant - waar gebeurd:

Teacher: “What are the four seasons? “
A 7 year old: “A hotel.”

Erreg he?

Fingerprints

Japan heeft dus helaas inderdaad voor alle buitenlanders dat idiote vingerafdruk- en fotosysteem aan de grenzen ingevoerd. Dat schijnt nogal veel tijd te kosten. Als je Japan in wilt komen valt het voor expats zoals wij nogal mee, omdat er dan een speciale rij is, maar als je Japan wilt verlaten moet je tussen alle andere buitenlanders in de rij staan om gefingerprint en gefotografeerd te worden. Heel irritant, zeker nu we van verschillende mensen berichten krijgen van hele lange rijen (tot wel twee uur! - iets wat het land inkomend irritant, maar het land uitgaand ronduit fataal kan zijn, zeker als je zoals ik vaak op het scherpst van de snede het vliegtuig instormt).

Nu is er voor gaijincardhouders (buitenlanders die in Japan wonen) voor de internationale luchthaven van Tokyo (Narita) een uitzondering gemaakt. Als wij ons laten preregistreren, kunnen we door een speciaal preregistratiepoortje. Met het oog op onze kerstvakantie besloten we dat maar eens te doen. We waren ijzingwekkend vroeg (09.00 sharp) in het Immigration Bureau en hadden geluk dat er slechts 7 mensen voor ons waren, zodat we eindelijk eens een keer minder dan een uur hebben moeten wachten. Daar hadden we echt geluk mee, want iets onnadenkender mensen stapten om 09.30 binnen en hadden al 18 mensen voor zich, zodat zij zich met een goed dik boek enige uren konden terugtrekken.

Vervolgens waren we aan de beurt. Daarvoor had ik al tegen Patrick gezegd, dat ik zulke vage, nauwelijks zichtbare vingerafdrukken had, dat ik me afvroeg of die wel geregistreerd konden worden. En of het daar aan lag, weet ik niet, maar het heeft wel bijna 10 minuten geduurd voordat er een acceptabele print gemaakt was (goed om te weten als ik ooit het criminele pad op zou gaan, dat ik dus niet heel makkelijk vingerafdrukken nalaat...). Dan nog een foto van de potentiele crimineel (uuuh buitenlandse resident) en klaar was ik.

Of het voor de kerstvakantie overigens zinnig is geweest, vraag ik me trouwens af. De kinderen hoeven nog niet geprint en gescand te worden. Het mag overigens wel, maar snelgroeiende handjes maakt de kans dat de vingerafdruk niet meer overeenkomt groot. Die moeten we dus - uit snelheidsoverwegingen - alleen in een rij laten staan met het paspoort stevig in de knuistjes geklemd, zodat wij ze aan de andere kant van de snelle balie kunnen opwachten. Gelukkig hebben we ons blonde kleine godje Stach - en geen enkele Japanner heeft hem nog kunnen weerstaan; we hopen dus op dat zij ook versneld langs alle rijen kunnen... Ik ben benieuwd.

Verlanglijst voor Sinterklaas

Het is inderdaad maar beter als kinderen tijdig uit de droom worden gehaald. Kijk hier:

http://www.ofjeworstlust.com/kelvin_verlanglijst.html

Hij kwam, hij kwam

Het hoogtepunt van het jaar - althans voor het kroost - is de komst van Sinterklaas. Ook dit jaar moesten wij daarvoor naar Yokohama afreizen om daar - net als elk jaar - een reguliere veerpont met een stel verblufte Japanners en 1 Sinterklaas en 1 Zwarte Piet te zien aankomen. De drie andere pieten stondenn al wat eerder op de kade (pepernoten uit te delen en) te wachten op de goedheiligman. We benijdden de Sint overigens niet, omdat we wisten dat hij die ochtend om 07.00 was aangekomen uit Bangkok.

We hopen dat dit het laatste jaar is waarin het heilig geloof bij alledrie bestaat. Hoewel we van alle kanten begrijpen dat het niet heel moeilijk is om een expat-kind tot minstens 10 jaar in Sint te laten geloven, hebben we zelf het idee dat 7 wel een mooie leeftijd is om uit de droom geholpen te worden. Maar als we Brecht zo bij de Sint op schoot zagen babbelen, gaat het ons wel een beetje aan het hart...
Ook Phenna had het goed naar haar zin. Die donkere vlek rond haar mond is overigens geen chocola, maar het resultaat van een vrij forse val twee dagen daarvoor (waarbij gelukkig haar tanden ongeschonden zijn gebleven).
Stach vond het uiteraard allemaal erg spannend, maar ook wel leuk. Hij heeft vriend en vijand (en Sint en Pieten) verbaast door te weigeren zijn cadeau open te maken waar de Sint bij was (die heeft een behoorlijke tik van de Japanse molen gekregen). Wel wist hij zeker wat erin zat "Een lego bob-de-bouwer, hoor je?" En gelukkig voor Stach hadden Sint en Pieten ook dit jaar zijn hartewens weer goed geraden...

Fuchu

Via een lezeres (zo heerlijk om te kunnen zeggen - ze bestaan echt!) kreeg ik deze link. Het is een uitzending over een van de Nederlandse gevangenen in "mijn" gevangenis. Als je een beetje een beeld wilt krijgen hoe het hier in deze gevangenis is (en waarom je dus nooit moet smokkelen), dan is dit echt super interessant:

http://www.eo.nl/programma/vreemdetralies/2007-2008/page/Charlon_Raphaella__Japan_/episode.esp?episode=8667385

Liefdesbrief

Ik vrees dat de tijd waarin ik nog zonder gevaar voor eigen leven (en de glazen tussendeuren) liefdesbrieven van mijn kinderen op internet kan publiceren niet lang meer zal duren. Maar deze kan nog net:

Lily i mis yu wi wont we tok on to the tellu fon
It is fan to tok and it is fun tu go to the pork

Lily is nu zes maanden geleden verhuisd naar Amerika, maar elke twee weken spreken ze elkaar nog een half uurtje aan de telefoon. Als alles goed gaat, komt ze in maart naar Japan en we hopen het zo te kunnen regelen dat ze elkaar volgend jaar ook in Europa kunnen zien (haar opa en oma wonen in Brussel). Ik had niet gedacht dat ze het ondanks die afstand (en het gebrek aan lees- en schrijfvaardigheid) nog zo zouden kunnen volhouden, maar zowel Brecht als Lily gaan er nog steeds vanuit dat ze later met elkaar gaan trouwen. Schattig toch?

Het failliet van de opvoeding

Ik bezoek nog steeds trouw elke zes weken een aantal Nederlandse gevangenen, maar nu Japan eindelijk het WOTS-verdrag heeft getekend (zodat gevangenen in Nederland hun straf kunnen uitzitten), neemt het aantal gevangenen dat zit te smachten naar mijn bezoek, wel af. Dacht ik. Maar nu blijkt er deze zomer een redelijk aantal Nederlandse "jong-volwassenen" op Narita te zijn aangehouden met een hele hoop shit in hun koffers en een van die kinders heb ik nu in mijn portefeuille. Het komt niet vaak voor, maar ik was echt diep geschokt.

Want hoe stel je je een 18-jarige drugskoerier voor? Ik dacht - laagopgeleid, fout gezin, plat accent, 8 tattoos en her en der zichtbare piercinggaten (geloof namelijk niet dat je in Japanse gevangenissen een piercing mag hebben) in wenkbrauwen en neuzen. Maar nee, een alleraardigst jongetje, met nog wat laatste jeugdpuistjes en klaar voor de studie die afgelopen september zou zijn begonnen - ware het niet dat hij nu een jarenlange straf in Japan moet uitzitten. Als zo'n soort jongen over 11 jaar aan de deur staat om Phenna op te halen, dan prijs je je gelukkig dat het niet zo'n eng opgevoerd-brommer-typje-met-mat is, maar zo'n "keurige jongen". En waarom zit hij dan nu hier? "Weet u, mijn ouders begrijpen het niet en ik zelf eigenlijk ook niet. Ik had geen enkele reden om dit te doen, maar daar heb ik nu niets meer aan natuurlijk."

En sindsdien vraag ik me af: hoe moet je je kinderen in vredesnaam opvoeden als je wilt voorkomen dat ze - in het bezit van hun volle en uiterst snuggere verstand en klaar voor een goed leven - zulke stomme dingen uitvreten?

Sterfhuis

Als 21,5% van je bevolking ouder is dan 65 jaar en maar 13,5% jonger is dan 14 - is er dan geen sprake van een sterfhuisconstructie?

Hemels!

Gisteren is de eerste Michelin-gids van Tokyo uitgekomen. Vooraf was er wat angst onder de Japanse bevolking dat die gajjin onvoldoende waardering zouden hebben voor de Japanse kookkunsten, maar die angst is onterecht gebleken. Tot ons grote geluk wonen wij in de stad met maar liefst 150 (honderdvijftig!) restaurants met tenminste (!) een michelinster. En van de acht driesterren-restaurants hebben we er nog maar een bezocht. Van de andere 150 sterrententen verwacht ik dat we er toch wel in zo'n 10 hebben gegeten, dus dan hebben we er nog zo'n 139 te gaan. Even rekenen. Elke week een restaurant is 139 weken, minus vakanties = nog 2,5 jaar elke week op topniveau eten. Wij blijven nog wel even hier!

Masker

De meestvoorkomende vooroordelen over Japanners zijn de volgende:

1. ze zijn klein (klopt);
2. ze buigen altijd en overal (ook goed);
3. ze gaan alleen met een groep op vakantie en lopen dan de hele vakantie achter de dame met de paraplu aan ondertussen duizenden foto's makend (sure);
4. ze zijn zo bang voor luchtvervuiling dat ze daarom van die tandarts-mondmaskers dragen.

Maar die laatste opmerking klopt niet. Niet dat hier geen mondmaskers worden gedragen (zelfs heel vaak), maar dat is om te voorkomen dat je een medemens besmet. Het is dan ook hoogst asociaal om verkouden en hoestend zonder zo'n ding door het openbare leven te gaan - en voor kleine zieken zijn er ook mini-mondmaskers. En ik moet zeggen; het heeft grote voordelen, want we zijn hier vrijwel nooit meer verkouden. Misschien een ideetje voor in Nederland? Als jullie vast beginnen met de trend, dan is iedereen vast gewend tegen de tijd dat we terugkomen.

De Japanse tassentruc...

Hoe klein en schattig Japanse vrouwen ook lijken, zeker in het wat hogere segment (gemeten naar het inkomen van hun vrijers) zijn het soms ook wel hele uitgekookte types. Aangezien shoppen in Japan een erkende bezigheid is (favoriete hobby (sic!) nummer een zelfs) en Japanners graag het beste (en dus duurste) kopen en het ondenkbaar is dat je de vorig jaar aangeschafte wintergarderobe ook dit jaar draagt, hebben aantrekkelijke dames met een beetje bemiddeld vriendje het over het algemeen heel goed.

Nu hebben aantrekkelijke dames soms wat meer pannetjes (lees: twee vriendjes) op het vuur en dan moet je het slim spelen. De Japanse tassentruc werkt als volgt. Het Japanse dametje laat zich - uiteraard op verschillende tijdstippen, want de vrijers weten natuurlijk niet van elkaars bestaan af - tegen beide liefjes subtiel ontvallen dat zo'n fantastische 10000 euro kostende Hermes-tas of iets dergelijks toch wel fantastisch zou zijn. Het niet-onbemiddelde vriendje A sleept zijn vriendin naar de tassenzaak en samen zoeken ze de mooiste tas uit die na een paar weken zal worden afgeleverd. Meanwhile neemt ook vriendje B hetzelfde meisje mee naar dezelfde tassenzaak waar de dame in kwestie - na het geven van een paar seintjes - dezelfde tas uitzoekt, die ook dan een paar weken later wordt afgeleverd. De heren rekenen de tas direct na het bestellen af "dan hoef jij hem alleen maar op te halen, schatje". En vol trots showt de Japanse dame enkele weken later haar gloednieuwe tas eerst aan vriendje A en vervolgens ook aan vriendje B. Van de winkelier die door haar was ingeseind krijgt ze vrijwel het gehele aankoopbedrag van de "dubbel" bestelde tas terug.

Kawai!!!

Who let the dog out? III

Who let the dog out? Een vraag die mijn gemoederen hier in elk geval bijzonder bezig houdt, maar niet helemaal zonder reden.

Tijdens een avondje stappen in Roppongi stuitte ik voor het eerst op deze dierenzaak waar het ook om 01.00 uur 's nachts een drukte van belang was. Wat een zielige kleine hondjes en wat een hoop opgedofte troela's die kawaii-roepend nog eens op de kooi tikten om het hondje wakker te krijgen. Nu vind ik honden over het algemeen helemaal niets, maar dit was gewoon zielig. Welke gek opent er nu een puppy-winkel die midden in HET uitgaansdistrict in het holst van de nacht nog open is? Wat doen mensen na zo'n dronken aankoop? Patrick wist - verrassend genoeg (toch nog eens navragen waarom) - het antwoord.



De bedoeling van de hondjes (of beter van de kawaii-murmelende meisjes) is als volgt. Na een avondje daten met een niet onbemiddelde man, murmel je op enig momen "kawai" als je per ongeluk en geheel toevallig langs deze zaak loopt. De man in kwestie kan dan zijn kredietwaardigheid (en zijn zin in seks) bewijzen door voor een niet misselijk bedrag (sommige hondjes kosten meer dan 1000 euro) zo'n hondje voor het meisje te kopen. Eeuwige dankbaarheid (en natuurlijk een nacht om nooit te vergeten voor hem) zou je denken, en ze leefden nog lang en gelukkig met hond...

Maar ja, dit is Japan. Dus na die geweldige nacht met de scharrel doet het meisje het kawaie hondje in een tas, gaat terug naar de winkel en biedt het hondje (het was toch een beetje onbezonnen) te koop aan en gelukkig, gelukkig, de winkel is bereid om mee te werken en biedt het meisje maar liefst 50% van het oorspronkelijke aankoopbedrag aan. Het hondje weer terug in de kooi, de man een hopelijk geslaagde nacht en het meisje meer dan 500 euro cash in het handje. "And we are living in a material world and I am a material girl..."

Doet me trouwens denken aan de Japanse tassentruc waar ik binnenkort eens over zal schrijven.

Stoer

Patrick en ik zijn allebei opgegroeid in hele kleine dorpjes (Patrick) en een klein dorpje en een middelgroot stadje (ik). Het contrast met Tokyo is dan af en toe ook groot. Zo liepen wij allebei als 4-jarigen alleen naar school - en daar was niets onverantwoords aan.

Toen we nog in Nederland woonden, vroegen we ons wel eens af wanneer we onze kinderen alleen naar school zouden laten gaan, maar de weg van ons huis naar school (voor Leidenaren - met een oversteek over de Hoge Rijndijk) en het feit dat hij na school na de BSO ging, zorgden ervoor dat we hem gewoon elke dag met de auto naar school brachten - sterker nog, zelfs het klaslokaal in (zeker nadat Brecht een keertje van school was weggelopen).

Inmiddels is ie bijna 7 en wijken zijn schooltijden fors af van die van Phenna en Stach en nu mag hij dus alleen van en naar school lopen (alleen naar school lopen mocht hij al langer, omdat ik er dan met de andere twee nog geen 5 minuten later achteraan loop). Dat is overigens waarschijnlijk nog minder riskant dan zelf naar school lopen in Gouderak of Dinteloord - met zoveel mensen en zoveel politie is er altijd wel iemand in de buurt, maar toch heeft het wel iets stoers als we hem hartje Tokyo na een lange schooldag met zijn tas in het donker (het is in de winter wel heel mooi zonnig weer, maar om 5 uur pikkedonker) op huis zien aanlopen. Hij vindt het zelf ook wel stoer, maar hoe stoer zal hij waarschijnlijk pas beseffen als hij ooit zelf kinderen zou krijgen en elke discussie over (on)verantwoord alleen naar huis lopen, kan doodslaan met een volkomen juiste observering: "toen ik 6 en in Tokyo woonde, liep ik ook gewoon alleen naar huis".

Who let the dog out? II

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik nog nooit naar een schoonheidsspecialiste was geweest en die schroom pas onlangs van me heb afgeworpen. Terecht blijkt nu, omdat er in Japan ook honden-schoonheidsspecialisten zijn. Ik stuitte op Dogdays, een honden-spa, honden-hotel en honden-ziekenhuis ineen.


Voor het luttele bedrag van 30 euro wordt de hond getrimd...
... en uiteraard kan er ook holistisch voer voor het beest worden gekocht....

Ineens begrijp je waarom de LV-hondentas in dit land zo'n doorslaand succes is!

Hakone

Elk jaar is er een Loyens-uitje en omdat het zo sneu is om de meegereisde partner eenzaam en alleen achter te laten, is het ook een goede traditie dat de partners meemogen. Vanwege het congres in Kyoto en een baby die eerst nog geboren moest worden, was het al wat laat en leek het er even op alsof het dit jaar niet door zou gaan. Totdat ik me ineens een lyrisch verhaal herinnerde van een vriendin over het Hyatt in Hakone. Ruime kamers (kom daar eens om in Japan), een voortreffelijke spa en heerlijk eten - het leek me niet eens zo slecht voor een stelletje dertigers met baby. Patrick was het ermee eens en in no-time was het uitje geregeld.

Door een kleine fout van het hotel was onze lunch in een ander restaurant afgebeld, waardoor wij extra in de watten werden gelegd en het moet gezegd; dit was echt een van de betere hotels ooit. Supermooie kamers, heerlijke onsen en een complimentary drankgelag tussen 1600 en 1900. Hoe fijn! Dronken begonnen we aan het eten en enkele flessen verder leek het de beste gedachte om dan maar foto's van de kurken te maken. Vandaar die foto dus.

Nog beter was dat we na het eten bij de open haard konden uitbuiken en om 24.00 uur vol, verzadigd, dronken en warm ons bed konden inkruipen.
De andere dag zijn we naar het Hakone open-air museum gegaan dat onverwacht meer dan de moeite waard bleek (sorry pap, er is dus echt wel wat interessants te doen in Hakone). Een soort Japans Kroller-Muller museum maar met heel fascinerende beelden en kunstwerken. Daarna nog lekker geluncht in een piepklein Japans sushi-tentje. Hoogtepunt daar was een Japans gezin dat binnenkwam met een jongetje van een jaar of 8, die ons blanke gaijin geschrokken aankeek en zich toen omdraaide en "abunai" riep. Ademloos wachtten we af wat de ouders zouden doen, maar gelukkig vonden zij ons niet zo gevaarlijk, waarna het gezin vlakbij ons aan tafel ging (en het jongetje de rest van onze maaltijd met zijn hoofd op de counter heeft gelegen uit pure angst dat wij hem toch zouden grijpen - ik moet zeggen, die verleiding was er zeker!).

Een heel geslaagd kantoor-uitje dus, waardoor we nu een angst hebben. Het kan volgend jaar alleen maar tegenvallen...

Is er leven op Pluto?

....ik heb getwijfeld over Belgie...

En dat doen de Belgen inmiddels zelf ook, begrijpen we uit de kranten. Maar twee weken geleden, bij de sluiting van het Belgische ambassade-gebouw in Tokyo (en nee, dat was niet vooruitlopend op het uiteenvallen van het land) was daar in elk geval nog niet veel van te merken. En het concept van het nieuwe ambassadegebouw zag er heel mooi uit, maar of er nu echt drie ambassades (van Vlaanderen, Wallonie en groot-Brussel) in kunnen huizen is zeer de vraag. We vermoeden alleen dat Belgie op dit moment serieuzere problemen heeft dan hun toekomstige ambassade in Tokyo.

En wat deden wij daar dan op die sluiting van de ambassade (anders dan overvloedig champagne drinken en de ambassadeurswoning in ogenschouw nemen)? Omdat Patrick de hele Benelux kantoortechnisch vertegenwoordigt, wordt hij ook voor alle Belgische en Luxemburgse activiteiten uitgenodigd. En dus ook voor de officiele sluiting van de Belgische ambassade. Het was overigens een feestweek en wij zijn alleen op de openingsavond geweest. We hebben nog even overwogen om naar het eindfeest te gaan, maar waren - toen we door kregen dat er een groep Nederlanders naakt het ambassadeurszwembad was ingesprongen - blij dat we dat hebben laten schieten.
Op de eerste avond werd ook al het Belgisch design gepresenteerd, waaronder van deze ontwerper. Ik heb het bij een foto gelaten, maar had graag de rok en het jasje meegenomen.

Happy Diwali!

Ook dit jaar ben ik weer hoofd van de Cultural Committee op school. En hoewel er eigenlijk geen religieuze feestdagen mogen worden gevierd, was iedereen het erover eens dat het Indische Hindoestaanse geloof dusdanig niet-bedreigend was, dat een (bij anderen) onbekende Indische religieuze feestdag wel weer door de beugel kon. En gelukkig waren de Indische ouders (op de foto's staan alleen de moeders, maar alle vaders waren ook aanwezig) van harte bereid om zich behoorlijk uit te sloven om alle kinderen van 2-14 met Diwali kennis te laten maken.

Diwali is het lichtfeest om te vieren dat het goede van het kwade won (in die zin vertonen alle religies grote overeenkomsten) en op de eerste maanloze dag en nacht eind oktober-begin november (dit jaar dus 9 november) wordt dat gevierd met 1000-en kaarsen, vuurwerk en volstrekt vegetarisch eten. De klas van Brecht (de 6-9-jarigen) vond het verhaal het mooist en zat vol vragen over het tienhoofdig monster en de vierarmige godin (die vorige week ook in het nieuws was vanwege dat 2-jarige Indische meisje dat rondliep met de restantledematen van haar tweelingzusje), maar ook de andere kinderen vonden het leuk en lieten zich graag een bindi (zo'n Indische stip op het voorhoofd) of een rood armbandje aanmeten.
Natuurlijk werd er ook aandacht besteed aan het Indische eten en - hoe aardig - werd ik ook nog uitgenodigd voor de Diwali-lunch met erg vegetarisch, maar heerlijk eten. Aan het eind van de maaltijd werden kleine "buggle"-achtige snoepjes uitgedeeld tot groot enthousiasme van iedereen. Nu ben ik de lulligste niet en wilde het ook wel proberen. Dat had ik achteraf bezien natuurlijk beter kunnen nalaten, zeker omdat een van de dames al wel uitdrukkelijk had gezegd dat ik het absoluut niet mocht uitspugen. Eigenwijs als ik ben - ik eet echt alles - nam ik die waarschuwing niet genoeg ter harte en dat heb ik vier uur lang moeten bezuren. Het snoepje was gemaakt van een soort eetbaar pruimtabak en het duurde alleen al 20 minuten voor ik dat ding weggeslikt had. Vervelender was dat de smaak het nog uren langer volhield, waarmee ik - alleen daardoor - met een wrange smaak zal terugdenken aan dit culturele event.

As the world turned

Door veelvuldig zwangerschapsverlof in Nederland heb ik er een behoorlijk portie soaps opzitten. Grote favoriet was altijd "as the world turns" - een serie waar je ook als je bijna twee jaar niet hebt gekeken (tussen Phenna en Stach) probleemloos inrolt "zijn ze nu nog bezig met die ene moord?" en inderdaad, dat was het geval.

Nu kijk in Japan thuis nauwelijks televisie, omdat het in de eerste plaats niet om aan te zien is en in de tweede plaats omdat ik het niet kan verstaan. Toch krijg ik via de sportschool wel een redelijk portie Japanse televisie mee en CNN natuurlijk. Nu ik een i-pod heb hoef ik niet meer noodgedwongen naar CNN te staren en zonder het bijpassende geluid is het soms ook nog wel aardig om naar die enge Japanse zenders te kijken. Zo is daar een zender die dag en nacht gevuld lijkt te zijn met een bizarre vechtsport, die half fake en half echt is. Grappig is dat er op het soap-tijdstip waarop ik aan het sporten ben (zo rond 4 uur 's middags) ook Japanse soaps worden vertoond. Bizar is alleen dat die vier soaps zich allemaal afspelen in de Japanse middeleeuwen met nare kale Shoguns en andere folkloristische figuren. Wat bezielt Japanners om 's middags naar vier Shogun-soaps te kijken? As the world turned - en dan ook nog in het Japans, maar kennelijk is er een grote markt voor. Misschien ook in Nederland?

Speculaas

Hoewel de temperatuur buiten nog niet zo Sinterklazerig is (20 graden en zonnig), slaat de Sinterklaaseuforie binnen behoorlijk toe. Vanaf eind oktober mogen de kinderen naar Sinterklaasliedjes luisteren en Sinterklaas-DVD's kijken en worden heel voorzichtig de schoenzetspelletjes alweer gespeeld "Dan ben ik Sinterklaas, en Phenna zwarte piet en dan ga jij je schoentje zetten - pak maar een wortel uit de koelkast". Over twee weken gaan we dan inzingen op de ambassade en over drie weken komt hij aan in Yokohama (leuk detail: het is dezelfde Sinterklaas die vorig jaar met een zware kater en hevig balend dat hij er was ingeluisd bij ons over de vloer kwam, maar die zich nu uit vrije wil spontaan heeft aangemeld).

Ik blijf het overigens wel een beetje moeilijk feest vinden - hoe leg je in hemelsnaam aan de zwarte leraar van Brecht uit wat de precieze rol van Zwarte Piet nu is?

Zwarte Piet laten we thuis dus maar een beetje buiten beschouwing, en voor de rest zijn wij verantwoordelijk voor de mate en hoogte van Sinterklaasvreugde. Zaterdag dan maar weer een keer gevulde speculaas gebakken, iets wat - nu ik het alweer voor het derde jaar doe - steeds makkelijker gaat. Het grootste probleem van het eerste jaar "voeg vijf volle eetlepels speculaaskruiden toe", heb ik inmiddels ook opgelost. Je kan ook je eigen speculaasmix maken - iets wat wel heel veel extra bonuspunten moet opleveren voor het expatvrouw-examen. Nu nog eens uitvogelen hoe je zelf drop maakt (da's heel vreemd, er wordt hier wel drop-poeder verkocht, maar geen speculaaskruiden). Iemand nog een goed drop-recept?