Mensenrechten

Een redelijke regel om je staande te houden in de Japanse bureaucratie is de mantra:

"Er is een goede manier, een slechte manier en een Japanse manier".

Met die mantra in gedachten overleven we brandalarmcontroles, Japanse artsen, grensformaliteiten en ander ongemak. Maar soms schiet de mantra tekort en wel in de gevallen dat het ongemak over gaat in onrecht.

Japan kent geen wetten tegen discriminatie op grond van huidskleur. Als een winkelier een negroide man wegstuurt, omdat hij geen zwarten in zijn zaak wil, is dat dan ook geen discriminatie. Nou ja, aldus de rechtbank, wellicht werd de man anders behandeld dan een Japanner, maar hij werd in elk geval niet slechter behandeld dan andere buitenlanders - en dus kon van serieuze discriminatie geen sprake zijn. Het Hof heeft deze uitspraak overigens vernietigd. Niet, omdat het Hof meende dat wel sprake was van discriminatie (natuurlijk niet!), maar omdat het gedrag onbetamelijk was; een winkelier hoort klanten (zelfs niet-Japanse klanten) niet weg te sturen...

Maar gelukkig is ook dit jaar weer bevestigd dat Japan geen behoefte heeft aan dit soort wetten. Dat laat de Japanse regering namelijk elke vijf jaar onderzoeken door een representatieve enquete te verspreiden onder 3000 100% Japanners (de gedachte dat ook andere inwoners van het land daar een mening over zouden hebben, is nog niet bij de beleidsmakers opgekomen) . En ook dit jaar bleek weer dat een aanzienlijk deel van de Japanners van mening is dat niet-Japanners niet dezelfde mensenrechten hoeven te hebben als wel-Japanners. De vraag luidde:

"Should foreigners have the same human rights protections as Japanese?"

En gelukkig zei 59,3 procent "ja" op deze vraag, maar een ontluisterende groep van 40,7% dus niet. Hoe krijg je als overheid zo'n vraag op papier? Wat wil je ermee? Mensenrechten - wereldwijd erkend, maar toch vindt bijna 40% van de Japanners dat die mensenrechten niet aan buitenlanders toekomen. Onbegrijpelijk! Hoewel, de advocaat-van-de-duivel in mij vraagt zich wel af wat Nederlanders op deze vraag zouden hebben ingevuld, nu ook in Japan alarmerende berichten over de grote aanhang van Wilders en Verdonk binnendruppelen.

Komt discriminatie op ras dan voor in Japan? Dankzij deze fijne enquete weten we nu dat dit nauwelijks voorkomt, omdat de 100% Japanners zich ook mochten uitspreken over de vraag of zij ooit gediscrimineerd waren op de volgende gebieden:
"false rumors, bad-mouthing by neighbors," (inderdaad een duidelijke inbreuk om mensenrechten)
"insults or defamation,"
"bad treatment from police,"
"violence, extortion,"
"false accusations of crime,"
"foul odors, noise pollution," (het recht om gevrijwaard te blijven van andermans stank, is - dat kan ik na bijna 7 jaar van vieze poepluiers wel zeggen - een grondrecht waar niet te licht over gedacht mag worden)
"discriminatory treatment by race, creed, gender, and social status,"
"being excluded by your neighbors," (ook niet leuk als de buren niet met je praten)
"bad treatment at work," (foei bazen van Japan!)
"your domestic utilities, such as gas or water, getting switched off," (daar zien de mensenrechten inderdaad op - dat niet je gas, licht en water wordt afgesloten als je niet betaalt)
"bad treatment at public welfare facilities,"
"invasion of privacy,"
"sexual harassment,"
"stalking,"
"something else,"
"not sure, but something" (???, bedenk hier: een goede manier, een slechte manier en een Japanse manier om vragen te stellen)

13,9% van de 100% Japanners heeft gelukkig ingevuld dat ze ooit last hebben gehad van disriminatie op grond van ras (? in Japan?), geloof, geslacht of sociale status. Dat zal dan met name op geslachtsdicriminatie zien, iets wat inderdaad een groot punt van zorg is, maar de gedachte dat 100% Japanse Japanners dus in Japan nauwelijks tegen rassendiscriminatie kunnen aanlopen, is kennelijk door de vragenstellers over het hoofd gezien. Ik ben in Nederland ook nog nooit gediscrimineerd omdat ik Nederlandse ben.

En door deze fantastische enquete weten we dan in elk geval dat discriminatie op ras in Japan nauwelijks voorkomt, hetgeen verklaart dat 40% van de Japanners vindt dat buitenlanders goed genoeg worden beschermd (en zeker niet dezelfde mensenrechten hoeven te hebben als Japanners).

Een goede manier, een slechte manier, een Japanse manier,
Een goede manier, een slechte manier, een Japanse manier,
Een goede manier, een slechte manier, een Japanse manier...

Portretten

Ach, en omdat Patrick al jaren geen verjaardags-hartewensen meer heeft (en het bovendien niet leuk is om van "zijn" geld een cadeau voor hemzelf te kopen), had ik bedacht dat het wellicht leuk was om portretten van de kinderen te laten maken. Daarmee heb ik van Patrick's geld het duurste cadeau ooit aangeschaft, waar ik bovendien op dit moment zelf het meeste plezier van zal hebben (ze komen hier te hangen), maar ondanks die - toch niet geringe bezwaren - is hij er nog steeds blij mee.

Het was strak plannen om de Duitse portretschilderes op het juiste moment in Nederland te krijgen (en de kinderen in nette kleren in een beetje aardige positie te krijgen), maar het is gelukt en dit is het resultaat. Phenna zal nog een klein beetje veranderd worden - die heeft groene en geen blauwe ogen:

Mooi he?

Geen Takao

Elk jaar beklimt de Nederlandse Kantokring Takao-san. Dat klinkt vrij heftig, maar schijnt erg mee te vallen, omdat de Takao-san nog geen 700 meter hoog is en er een net geplaveid wandelpad is, zodat de beklimming ook in kokerrok en hoge hakken probleemloos kan worden gedaan. De afgelopen jaren zijn we niet meegegaan, omdat Stach nog in zijn bugaboo zat - en dat toch vrij veel van de armspieren schijnt te vergen.

Dit jaar waren we er echter eindelijk klaar voor. Uit de luiers, uit de wandelwagens en uit-de-specifieke-kindermaaltijd-wensen. Hoera, wij gingen mee.

Maar ja.

Nu was het tyfoon-seizoen officieel wel beeindigd, maar het weer is altijd zo goed om tegen te zitten als wij een uitstapje hebben gepland. Tyfoon Faxai blies het tripje doeltreffend af door met een enorme hoeveelheid regen even langs te komen. Maar volgend jaar gaan we hopelijk echt!

Two girls and one cup

Door een jonge vader, die door een vermoedelijke combinatie van weinig slaap, geen seks en te veel gekrijs (hoe heerlijk dat wij dat stadium alweer drie jaar achter ons hebben liggen) veel tijd achter de computer doorbracht, werd Patrick gewezen op het bestaan van "two girls and one cup". Op youtube zijn de reacties gefilmd van mensen die voor het eerst naar het filmpje "two girls and one cup" keken en ik moet zeggen: dat is zeer de moeite waard. Klik hier:

http://www.youtube.com/watch?v=N7aABa0N0Qc

Uiteraard maakte het Patrick benieuwd naar het filmpje zelf en na enig zoeken heeft ook hij het filmpje kunnen bekijken. Via het raam (uit de reacties van anderen, leidde ik al af dat dit niet echt iets was wat ik graag zou willen zien) kon ik Patrick's reactie bestuderen en ik moet zeggen: het was jammer dat ik geen camcorder in handen had.

De aanbeveling blijft dus: kijk vooral naar de reacties van mensen op youtube, maar laat het filmpje gerust aan je voorbij gaan.

Juf

Als klein meisje zat ik op een hele kleine school met de onmogelijkste combinatieklassen. Zo heb ik in de klassen 1/2, 3/4/5/6, 4/5, 2/5 en 2/6 gezeten. Vooral die laatste klassen (niet groepen, zo jong ben ik ook weer niet) vond ik erg leuk. Omdat ik redelijk voorliep en de laatste twee jaar alleen maar werkstukken maakte en boeken las, mocht ik helpen bij het leren lezen van de kleintjes. Fantastisch vond ik dat; juf, echt iets voor mij. Maar ja, hoe gaat dat. Je gaat naar de middelbare school, wil de Nobelprijs in het kankeronderzoek verdienen (mijn ambitie is altijd iets te hoog geweest voor mijn capaciteiten), studeert biomedisch wetenschappen, en daarnaast rechten en wordt vervolgens advocaat om ineens (God's wegen zijn duister en onvoorspelbaar) een promoverende expat-vrouw in Tokyo te zijn... en.... juf!

Dat zit zo. De kinderen gaan naar een internationale school waar de voertaal Engels is. Da's heel mooi, maar op enig moment moeten ze waarschijnlijk toch het Nederlandse onderwijs weer in. Voor die groep bestaat er de wereldschool, waarbij een ouder Nederlandse les volgens het Nederlandse systeem onder begeleiding aan het kind geeft. En zo komt het dus dat ik sinds augustus dit jaar de officiele Nederlandse taaljuf van Brecht ben. Ik dacht eerst, ik doe Phenna er gelijk bij, maar die bevindt zich nog op het ondoorgrondelijke taalniveau dat ze foutloos p oe s leest en daar vervolgens huis van maakt, o nee, pony, ppp pony, o poes??? ooh, jaja poes! dat bedoelde ik ook!

Brecht is dat hemeltergende stadium gelukkig al weer voorbij en onder druk van school (een zes-jarige die nog niet zelfstandig Harry Potter kan lezen is hoogst ongewoon) zetten we er stevig de sokken in. Een uur les per dag en het gaat eigenlijk heel goed. Harry Potter is het nog niet, maar we komen langzaamaan wel ergens: het recept voor een muis-vis-kip hebben we al ontcijferd - en he, van daar naar Harry Potter is niet eens zo'n grote stap, toch?

Krullen

Een groter contrast tussen mijn haar en dat van Japanners is eigenlijk niet denkbaar. Krullen heb ik al mijn hele leven en hoewel ik daar niet altijd even blij mee ben, heb ik me er inmiddels wel mee verzoend.

Dacht ik.

Want ja, voor een krullenbol is het diep zuchten als de haarmode al minstens 10 jaar lang steil, steiler, allersteilst haar voorschrijft. Werd er 15 jaar geleden (toen Maria Carey ook nog een woeste bos met krullen had) vrijwel dagelijks gevraagd waar ik mijn haar liet permanenten "ooh, wat een geluksvogel ben jij", tegenwoordig zijn het alleen nog bejaarde vrouwen met gewatergolfd haar die die vragen stellen en die opmerking maken. Dat is op zich al zorgelijk genoeg (hoe onhip kun je zijn!), maar maakt ook bang voor de toekomst. Wat nu als ik er tzt als hippe 70-er van wordt verdacht mijn haren te watergolven???

Maar goed met mijn onjapanse haar vraagt hier niemand (ook geen bejaarde Japanners) waar ik mijn haar laat permanenten. Ik vermoedde dat ze wel beseften dat dit vreemde haar een van de eigenaardigheden van blonde, blauwogige gaijins waren en het gewoon "anders" vonden.

Dat blijkt een misvatting.

Ze vinden het niet anders, ze vinden het gek. De eerste die mij dat duidelijk maakte, was een vierjarig klasgenootje van Phenna, die mij heel lang aankeek, me toen aan mijn benen trok en zei: "you just look like a poodle".

Een poedel, ja, een twijfelachtige eer, maar niet een helemaal onbegrijpelijke conclusie van een 100% Chinees jongetje in Japan. Zorgelijker is het dat ook de kinderen mijn haar als een opvallende curiositeit gaan beschouwen en dat Brecht mij nu lastigvalt met vragen als: "waarom ziet jouw haar er uit als een vogelnest?".

Haarmode-makers van de wereld: het wordt weer tijd voor een langdurige periode van krullen!

Oudermoord

Wat ik zelf een van de frappante dingen in de Japanse samenleving vind, is dat je hier nauwelijks iets hoort over kindermoorden (zoals in Nederland), maar des te meer over oudermoorden. Oudermoorden? Ja, inderdaad, het komt hier regelmatig voor dat een drieste puber zijn ouders om het leven brengt. Opvallend vaak ook met grof geweld (bijlen, zwaarden en dat soort werk). Dus in de Japanse kranten tref je af en toe dit soort berichtjes aan (deze is echt letterlijk geciteerd):

A teenage boy in Fukushima who sawed off his mother's head in May while she was sleeping underwent a psychiatric evaluation and was found to have "no clear disorders".

Dus een geestelijk gezonde puber zaagt het hoofd van zijn moeder af. Behoorlijk freaky, niet?

Alle buitenlanders zijn crimineel

Hoewel Nederland wat dit betreft stevig aan de weg timmert, overtreft Japan "ons" nog ruimschoots in xenofobie. En zo kwam enkele jaren geleden iemand op het lumineuze idee dat het misschien een goed idee zou zijn om van alle potentiele misdadigers (eeeh buitenlanders) een vingerafdruk en foto te nemen. Nou is Japan niet het enige land dat op die gedachte kwam; de Verenigde Staten (over xenofobie gesproken!) ging daarin voor.

Vanaf november 2007 moet elke buitenlander die Japan in wil vingerafdrukken en een foto laten maken. Driewerf schande (zeker omdat de wachtrijen nu al zo onfatsoenlijk lang zijn). Tot grote woede van de foreign residents hier, geldt dit ook voor hen - zelfs als ze permanent resident zijn.

Met belangstelling keek ik dan ook naar de toelichting van Japan op dit besluit, die ik jullie niet wil onthouden: het duurt 5 minuten en is dat absoluut waard (zeker als je in je achterhoofd houdt dat alle aanslagen die OOIT in Japan hebben plaatsgevonden door 100% Japanners zijn gepleegd). Wat een misplaatstheid. Let ook op - zoals "wij" Belgen als domme querulanten zien, zo beschouwen Japanners Chinezen - en wat een fijn rolmodelbevestigend filmpje is het dan.

www.immi-moj.go.jp/english/keiziban/happyou/video.html

Op vele internetfora is een woedende discussie losgebroken over dit onzalige plan en met stip de beste (en leukste) reactie was deze:

"All you whiners should realize that if only we had fingerprinted and photographed the 9/11 terrorists, we could have prevented um, had a nice set of fingerprints and photographs to display after they still succeeded in killing thousands. Hold on. This argument needs some work."

Dus mocht je plannen hebben om een terroristische aanslag in Japan te plegen, smile when you enter - dan zal de wereld in elk geval een prachtige, kraakheldere foto van de terrorist te zien krijgen. Inderdaad, een hele verbetering!

Het geheime leven van een expat-vrouw...

Hoewel ik nooit lang heb nagedacht over het expatleven, had ik er wel, ook al ver voordat we naar Japan gingen, enige vooroordelen over. Hardwerkende mannen die vreemdgingen met hun secretaresse en verveelde vrouwen die al om 11.00 uur 's ochtends met een glas sherry in de hand aan het zwambad (het was eigenlijk een typo, dat zwambad, maar geeft de voornaamste activiteiten rondom zo'n zwembad wel treffend weer) lagen en op werkdagen onder begeleiding van een "personal trainer" gingen "sporten".

Nu is er in Tokyo niet zo'n expat-cultuur (geen zwembad waar je een glas sherry kunt drinken!), maar bepaalde vooroordelen blijken niet helemaal onjuist te zijn. Veel hardwerkende mannen die niet per se los hoeven te gaan op hun secretaresse, maar daarvoor wel honderden "gentlemen clubs" beschikbaar hebben. Mooiste verhaal: de man die op zaterdag met zijn schoonouders naar een onsen (een heet bad waar je naakt in gaat) zou gaan, maar dat op vrijdagavond - toen hij zich door een dame met zweep liet afranselen - even vergeten was en toen een tamelijk onwaarschijnlijk verhaal aan zijn schoonvader heeft moeten ophangen om die striemen te verklaren. En dan de "personal trainer" die zo'n beetje alle dames in ons apartementencomplex bedient - toegegeven, ik zie ze af en toe ook wel echt hardlopen.

Dan is er nog de Metropolis (een gratis weekblad voor expats), dat in de advertenties een verbluffend inzicht geeft in de expat-dating-markt in Tokyo. Het kostte even tijd om de codes te kraken (ik had in eerste instantie geen idee wat SWM, SJF en SBM betekenden = single white male, single japanese female en single black male), maar dan is het elke week smullen. De vrouwenadvertenties zijn zonder uitzondering heel cliche met af en toe wel heel bizarre eisen ("looking for someone who works at an airline" - voor de gratis tickets zeker?), maar meestal toch op zoek naar "financial independent, marriage-minded caucasian".

Leuk wordt het pas bij het doorspitten van de mannenadvertenties. Kennelijk reageren ook veel getrouwde vrouwen op die ads, zodat je af en toe een regeltje hebt "no married women, please!". En bijzonder confronterend zijn de lichaamsgegevens (met name mannen geven die op, ik denk om zich de afgang van een veels te grote expat-dame te voorkomen), want hoeveel SWF zijn nu geinteresseerd in een SJM, 33, 165cm, 56kg?

De "S"-factor is overigens niet altijd van belang; er zijn zelfs mannen gespecialiseerd in overspelige vrouwen:

"Problem with desire? JM 30s, experienced and good at fulfilling various unsatisfied needs, is here for you. Western female especially welcome!" of

"Older? (lijkt mij overigens niet zo'n heel sterke zet, welke vrouw zegt nu van zichzelf dat zij "older" is?) JM uni student, wants to meet older women. Let's have private lessons." en

"British caucasian guy, 40s, married, cheerful and polite, seeks daytime easygoing friendship. Married is good."

Maar ook de serieuze(re) advertenties zijn vaak een genot om te lezen:

"Do you like the taste of Australian beef? How about meeting your own special Aussie boyfriend?" of

"Future astronaut seeks lady for friendship or more."

Dan kijk ik meestal ook nog even snel bij de rubriek "and others..." waar de niet-zo-standaard contactadvertenties staan "don't react if you don't know the meaning of couple kissa" (nog steeds geen idee, maar ik vermoed dat de man in kwestie een dame zoekt om toegang te krijgen tot een parenclub)) "looking for a new-half" (travestiet? transseksueel?) en de parenruil.

Maar ja, zoals jullie weten, tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren (dat de gemiddelde mannelijke expat na enkele maanden in Tokyo is voorzien van een stevige drankbuik en de Japanners te klein zijn, bij voorbeeld (en het feit dat ik een netjes getrouwde vrouw met drie kinderen (en achtergebleven overhangend vel) ben)), dus het blijft bij het wekelijks met rode oortjes doorlezen van de berichten van de smachtende medemens in Tokyo.

De brandalarmcontroleurs

Ik heb het al vaker gezegd, maar Japanners proberen elke ramp zoveel mogelijk uit te sluiten. Of dat komt omdat er dagelijks grote natuurrampen dreigen (aardbevingen, tyfoons, tsunami's en vulkaanuitbarstingen) en elk te vermijden risico daarom als onverdraaglijk wordt gezien - ik weet het niet, maar overal staan onbegrijpelijke hulptroepen paraat om niet bestaande problemen voor te zijn. Wij weten inmiddels niet beter dat er aan het eind van elke uitrit (van een parkeergarage bij voorbeeld) een mannetje staat om te voorkomen dat een auto over argeloze voetgangers heen rijdt en bij een wegopbreking staan er uiteraard VIER mannetjes met stokken te zwaaien om vooral maar te voorkomen dat je door de afzetting heen in de put verdwijnt (of, nog erger, aan het eind van de afzetting niet met de touwen mee de stoep op gaat, maar door de touwen heen de rijbaan op loopt).

Uiteraard heeft ons appartement een brandalarm - wat zeg ik, niet een, maar wel 15 - en drie branddeuren. Maar ja, de ramp zou natuurlijk echt niet te overzien zijn als die dingen het op het moment supreme laten afweten. En om dat te voorkomen is er de halfjaarlijkse brandalarmcontrole. Bij die controle komen drie mannetjes in brandalarmcontrole-pak, getooid met lange een soort rook-verspreidende-apparaten het huis binnen. Bij elk alarm spuiten ze rook en hopelijk gaat het alarm dan af. Het zou uiteraard te onzeker zijn dit eenmaal te doen (door iemand die wellicht niet zo goed bij de les is) en vandaar dat nummer twee het ritueel nog eens herhaalt. Dan nog een beetje rook bij de branddeuren-dicht-melder en met een donderende klap zijn ook die gesloten. De veiligheid is weer zes maanden gegarandeerd!

Helaas had men nog niet voorzien dat het door drie mannen in brandalarmcontrole-pakken, getooid met een rook-spugend-apparaat binnenstormen van de slaapkamer van onze nog slapende au pair tot een behoorlijke schrikreactie kan leiden, die gelukkig door jonge dames met een overwoestbaar hart overkomen kan worden. Stel je voor: hoeveel mannetjes extra zou je dan wel niet nodig hebben als iemand door zo'n controle zou komen te overlijden?

Who let the dog out?

Er zijn in Tokyo meer honden dan kinderen, maar zelfs een hondenhaatster als ik heeft daar weinig last van. Of dat komt, omdat men hier bepaalde rassen heeft of dat de Japanse discipline ook op honden een probate uitwerking heeft, daar ben ik nog steeds niet achter. In ieder geval: ze blaffen en bijten niet, lopen (nou ja lopen...) altijd netjes aangelijnd en zodra ze maar een drolletje dreigen te laten vallen, staat het baasje al klaar met het zakje om dat op te vangen. Het enige wat ze wel doen, is plassen (en zelfs dat vinden Japanners al niet helemaal gepast). Een Kyotose truc is om op favoriete plasplaatsen een klein tempeltje te plaatsen (en geen Japanner die het aandurft om zijn hond daar overheen te laten..., afin).

Maar goed, meer honden dan kinderen dus en daarmee verkindst zo'n hond behoorlijk. Het begint er al mee dat er in Tokyo meer honden-kledingzaken te vinden zijn dan kinderkledingzaken, hetgeen tot genante situaties kan leiden als je als net aangekomen gaijin opgetogen zo'n vrolijk gekleurde kinderkledingzaak binnenloopt om er vervolgens bij het uit de rekken halen van de kleertjes achter te komen dat die vier gaten hebben (hetgeen ook die rare grote kettingen in een klap verklaarde). Vanaf dat moment durf ik vermeende kinder-kledingzaken alleen met de grootste omzichtigheid te benaderen - dit overkomt me geen tweede keer! Ik vrees dat sommige mensen nu denken met een Thessaiaanse overdrijving van doen te hebben, maar elke schoothond in Tokyo (en vrijwel alle honden zijn schoothonden) heeft een shirtje en liefst nog een broekje en soms ook nog een jasje aan. Als onze kinderen met hun speelgoedhondje spelen, maken ze negen van de tien keer ook een papieren jasje voor hem: "Anders heeft ie het koud, mamma".

Erger - en voor de gemiddelde Nederlander onbegrijpelijk - is dat ze die hond dan meestal ook in een klein wagentje zetten. Klein wagentje? Jaaah, een klein wagentje. Een schoothondje zou natuurlijk wel moe kunnen worden van het lopen in een park en daarom worden de meeste honden hier voortgereden (!) in een honden-buggy. Dat was dus ook even wennen dat je net op je allervrolijkst "koediekoedie" in zo'n wagen wilt roepen en dan in de loerende ogen van zo'n-diep-in-zijn-hart-graag-toehappend-klein-k..-hondje staart. Inmiddels weten wij niet beter dan dat de meeste buggy's worden bevolkt door kleine schoothondjes en maar een heel klein deel door een echte mensen-baby en dat dat in de rest van de wereld anders is. Ons drietal daarentegen vindt het inmiddels zielig als ze in Europa honden zelf zien lopen "dan wordt die hartstikke moe!".

Het hoogtepunt is echter dat Louis Vuitton (jaja, ik haal dat Japanse gemiddelde van twee LV-tassen per vrouw nog steeds vernietigend omlaag) nu met het oog op de Japanse markt een LV-hondendraagtas heeft ontworpen. Ik citeer even uit de Engelstalige aanprijzing:

"A chic alternative to those unsightly plastic pet carriers, the bane of dog and cat lovers of style. This elegant pet carrier in Monogram canvas features all the hallmarks of Louis Vuitton luxury: natural cowhide trim, golden hardware and fine finishes. With a double-zipper closure on top and a rollup flap on the side, revealing a mesh window for your favorite pet's viewing (and breathing) pleasure. "

Het moet toch niet gekker worden (want een chique LV-kinder-drager is er nog steeds niet)!

Als een ouwe vrijster die eindelijk ontmaagd is II

Na ruim twee jaar in Japan werd het langzamerhand echt te genant dat wij nog nooit in Kyoto waren geweest. Gelukkig is dat verleden tijd. Been there, seen it and done it too! Eindelijk kunnen we toekomstige bezoekers van Japan uit eigen ervaring tips en suggesties geven over wat wel en niet te doen in Kyoto!

Kyoto is vrij klein - nog geen 1,5 miljoen mensen - maar heeft een ongelooflijke hoeveelheid tempels en UNESCO-cultuurhistorische-monumenten. Tenzij je er de rest van je leven wilt doorbengen, moet je dus keuzes maken welke dingen je wel en niet wilt zien. Een deel van mijn programma was gevuld door Loyens en het IFA (de reden dat we eindelijk in Kyoto waren aanbeland), maar heel slecht was dat niet. Zo heb ik tot tweemaal toe een diner gehad in een van de tempels - heel leuk en bijzonder om in zo'n tempel met uitzicht op de tuin (en overigens lekgestoken door de vele, virulente Kyotose muggen) te eten. Verder hebben we een aantal mensen voor het eerst laten karaoke-en (elke keer toch weer opvallend dat mensen van wie je het absoluut niet verwacht ineens helemaal los gaan). Heel bijzonder was ook de tour onder leiding van een theehuis-eigenaar, getrouwd met een ex-geisha door de geisha-buurt.

Zelf ben ik dan nog naar het voormalig (Kyoto was vroeger de hoofdstad) keizerlijk paleis geweest met de nachtegaal-vloer. Een nachtegaalvloer maakt geluid als er - hoe licht ook - druk op wordt uitgeoefend zodat snode lieden altijd in de gaten liepen. Als er net een grote groep vol zware Amerikanen voor je loopt wordt dat nachtegaal-geluid overigens heel beklemmend. Verder nog twee tempels bekeken en een Zen-tuin en de dag daarna - en toen echt achtervolgd door een grote zwerm muggen - door een hele bijzondere tempel, waar je kilometerslang onder rode tempelbogen loopt.

Wat ook wel grappig was, is dat ik inmiddels zelfs in staat bleek te tolken (Japans-Engels) en dat ook regelmatig heb gedaan. Japans is voor mij langzamerhand zo'n gewone taal geworden (hoewel ik zelf nog steeds het merendeel niet begrijp) dat ik het me bijna niet kan voorstellen dat andere mensen die simpele zinnetjes niet begrijpen, maar uit de vol bewondering openvallende monden (wow, jij praat echt Japans!") begreep ik dat niemand in de verste verte ook maar een idee had waar die gesprekjes over gingen. Goed voor je ego: ik praat echt Japans!

Als een ouwe vrijster die eindelijk ontmaagd is

Ik voel me als een ouwe vrijster die eindelijk ontmaagd is, want ik heb deze week een echte iPod gekregen! Nadat de sportschool alle Engelssprekende zenders had verbannen en vervolgens alle Engelssprekenden met een iPod verschenen, groeide de behoefte met de dag. Sinterklaas had het wensenlijstje helaas niet goed bekeken en ook mijn verjaardag ging iPod-loos voorbij, maar nu - omdat we elkaar 100 jaar geleden hebben leren kennen - een iPod. Wat een feest! iPods zijn hot in Tokyo en als Fuji-san op enig moment Tokyo - net als Pompei - onder een dikke laag lava zou bedekken, dan zou de gedachte van toekomstige archeologen dat Japanners radiografisch bestuurd werden niet eens zo heel gek zijn.

Drie kleine problemen moet ik nog wel zien te overbruggen:
1. moet je andere iPod-gebruikers groeten, zoals motorrijders ook schijnen te doen?
2. hoe voorkom je dat je op straat dansend door het leven gaat?
3. en nog genanter - maar door fervent karaoken is die gedachte niet eens zo irreeel - dat je ineens hardop loopt mee te brullen?

Japanse levenslessen II

Japanners zijn - dat hebben jullie inmiddels vast wel begrepen - behoorlijk risicomijdend. Dat is soms heel goed, soms heel hinderlijk en soms heel grappig.

Het regent in Japan regelmatig. Daar heb je een paraplu voor. Maar als je vanuit de regen met je druipende paraplu een overdekt winkelcentrum inloopt zou de vloer weleens nat kunnen worden. En natte vloeren, da's alleen maar ellende; vallende mensen en een hele hoop gedoe.

Dus men heeft iets moois bedacht. Als er ook maar een spatje motregen naar beneden is gevallen (en Japanners allemaal, als waren zij afgericht, hun paraplu hebben getrokken), dan loopt de jongste bediende snel naar buiten om het paraplu-condoom-apparaat in stelling te brengen. Dat ziet er zo uit:



Het is dan de bedoeling dat je je paraplu met een krachtige en efficiente beweging in het gat douwt, zodat het paraplu-condoom (die term is overigens van mij - Japanners zullen dat vast niet begrijpen) om de paraplu heen komt en het afdruppende vocht niet op de grond, maar in het paraplu-condoom-reservoir terechtkomt. Zo worden valpartijen voorkomen!

Uitgewinkeld en weer buiten, gooi je het paraplu-condoom met al het water dat in het reservoir is verzameld (die associatie met condooms is dus niet helemaal uit de lucht komen vallen) weer weg en diepgelukkig dat ook jij jouw beste burgerbeentje hebt voorgezet, kan je in de stromende regen op huis aan.