Mentale gesteldheid

Langzamerhand dreigt het normale leven de verbouwing te overwinnen. Niet helemaal, maar gemiddeld komen er nu nog maar twee mensen per dag om 'iets' te doen. Dat valt niet tegen, omdat ik langzamerhand ging vermoeden dat de crisis ervoor zorgde dat werklui met een werkgenererende missie binnen kwamen. Ik zal een voorbeeld geven.

Vorige week maandag kwam KPN, o vreugde, vreugde, ons voorzien van telefoon en internet. Dat ging soepeltjes en 45 minuten later was de vakman verdwenen - ons sprakeloos van geluk achterlatend: internet! Telefoon! Maar het geluk bleek van korte duur. Want waarom knipperde ons supersonische alarm ineens zo onheilspellend? Nadat we de gebruiksaanwijzing van het alarm hadden opgegraven, bleek het alarm niet meer aangesloten te zijn op onze analoge alarmlijn. Huh, we hadden toch een digitale lijn aangevraagd naast onze alarmlijn??? We belden de KPN:

- ja goedemiddag, er is zojuist iemand geweest die ons heeft voorzien van een digitale telefoonlijn, maar nu lijkt de analoge lijn het niet meer te doen.

- dat klopt

- dat klopt? Ik heb bijna twee uur (geen Thessaiaanse overdrijving) bij de Primafoon gestaan om ervoor te zorgen dat de digitale lijn NAAST de analoge lijn zou worden geplaatst.

- oh. Ja, dat is dan helaas misgegaan, maar u heeft die oude lijn ook helemaal niet meer nodig, hoor, u kunt gewoon alles doen met die digitale lijn.

- Nee dat kan niet, want die analoge lijn is er voor het alarm.

- Ooooh, voor het alarm. Nou, ik ben er om uw problemen op te lossen. Dan vragen we gewoon een nieuwe analoge lijn aan.

- Dat lijkt me een goede gedachte.

- Zo, nou dat is aangevraagd. De monteur kan dan 18 oktober komen.

- 18 oktober? Het is de lijn voor mijn alarm dat het nu niet meer doet. Als er wordt ingebroken of brand uitbreekt, kan ik dan de schade bij KPN verhalen? Wilt u dat even schriftelijk bevestigen?

- o, ja het is een alarmlijn. Nou dan kan het sneller, dan komt die over drie dagen. Dan krijgt u eerst een brief dat we op 18 oktober komen. Die moet u negeren en dan een dag later een brief met de echte afspraak voor over drie dagen. Dan is het zo geregeld. Heb ik uw probleem zo opgelost?

Maar goed, die donderdag kwamen er twee monteurs onafhankelijk van elkaar en deed de alarmlijn het weer. Alleen, de KPN-monteurs konden hem niet even aansluiten op het alarm, zodat (je ziet maximaal rendement) vervolgens de alarminstallateur moest worden ingeschakeld om die aansluiting te maken. Dat KPN vervolgens doodleuk 30 euro rekent voor het ongedaan maken van hun eigen fouten en wellicht ook niet genegen is de rekening van de alarmman te betalen, ach dat is voor een volgende ronde. Voorlopig wachten we nog met smart op andere ongedaanmaakacties (het herplaatsen en schilderen van een plint die eraf moest, omdat de plint in de schuifdeur was gedraaid, zodat de schuifdeur niet open of dicht kon & het opnieuw inmeten en monteren van de douchewanden, die -'nou daar snap ik ook helemaal niks van - toch verkeerd waren doorgegeven...).

En tussen deze ellende door hebben we (ik) ook nog eindeloos veel Ikea-troep in elkaar gezet:

Vervuiling

Ach, wat zij wij verwende ex-expats. Hoefden we in Tokyo alleen onze vuilniszakken in de garage te zetten, waarna het vuilnisvrouwtje nakeek of wij ons afval wel volgens de regelen der kunst hadden gescheiden, hier zijn we aangewezen op biobakken (eentje voor een gezin met zes personen!) en de glas- en papierbakken. Echt klagen kan ik niet, want die laatsten staan voor onze deur geplaatst, zodat ik goed in de gaten kan houden welke buurtgenoten ernstige alcoholproblemen hebben en wie er nog meer hun huis inrichten met ikea-spullen. Ander groot voordeel is dat ik probleemloos zelf direct alle oude kranten kan wegsmijten.

Vervelend is echter dat de opening van de papierbak niet groot genoeg is voor dikke stapels karton. En nog vervelender is dat de gemiddelde mug besluit dat het ritje naar de papierbak op zich al prijzenswaardig genoeg is en het niet passende kartonafval naast de bak plaatst. Naast de bak, waar het natregent, verpulvert en met ijzeren precisie in onze opgang wordt geblazen. En dan volgt een obscure gang door de krochten van mijn nieuwe gemeente - want wie haalt dat illegaal gedumpte kartonafval op?

Ik probeerde eerst mijn goede burgerzin te tonen en het karton naast mijn groene (in Haarlem ook echt voor het groene afval, in tegenstelling tot Leiden waar de groene bak voor het restafval was) of bruine bak te zetten, maar dat blijft vrijwel altijd staan: "Nee, mevrouw, wij zijn er alleen voor de bakken - effe de gemeente bellen, dan regelen die dat wel". De gemeente nam mijn klachten gelukkig serieus en stuurde direct een gigantische papierbaklegende vrachtwagen. Verrassend was wel dat het illegale karton dat op de richel naast de container stond wel omhoog wordt getakeld, maar evengoed ook weer omlaag: "nee, wij hebben opdracht om dat te laten staan!". En als je dan nog een keer belt wordt de bak wederom geleegd, maar dan alleen als het karton dat eerder op de richel stond er door de medewerker helemaal naast is gelegd - dat mag dan kennelijk weer wel. En zo heb ik vandaag voor de vierde keer met de gemeente gebeld met de vraag welke geheime dienst verantwoordelijk is voor het ophalen van illegaal naast de papierbak gedumpt vuil. Maar een antwoord op die vraag heb ik nog niet gekregen. Ik ben aan het werk en kan het dus nauwlettend in de gaten houden - hopelijk weet ik vanavond meer. Haarlem zal wellicht een ongemeend rijke gemeente zijn, maar dan nog. Wat een desinteresse en verspilling dat de vuilnisophalers en de papierbaklegers niet even wat rondslingerende grote kartonnen dozen in hun vrachtwagen douwen, maar dat daarvoor dus een aparte dienst moet worden ingeschakeld.

Huis en Muis

Goed, we waren bang voor krakers en die angst blijkt niet onterecht. We hebben medebewoners - en vervelende. Ik ontdekte het toen ik vorige week tot tweemaal toe een inwoner betrapte in de keuken, maar die maakte zich ijlings uit de voeten. Maar zaterdag bleek er ook eentje in de woonkamer te zitten - en dan wordt het toch ongemakkelijk. We zijn gelukkig niet de enigen, want Haarlem is vergeven van de muizen. Op een klein wandelingetje door de stad is het moeilijk om de dode muizen te ontwijken - alsof ze met een eng soort pest besmet zijn. Zelfs in overvolle kroegen zie je ze wegschieten.

Maar dat is 'buitenruimte' en het is redelijk onverteerbaar dat we ons monument met een stel muizen moeten delen. En eigenlijk - het is niet zo erg dat er stilletjes wat muizen wonen, maar wel dat ze zichtbaar door mijn woonkamer en keuken heen hobbelen. Dus belde ik Rentokil die mij na onderzoek vertelde dat we een redelijke kolonie hebben in de keuken, woonkamer, kelder en technische ruimte (en daarnaast, maar dat heb ik nog maar niet tegen de slachtoffers zelf verteld in de kamers van Stach en Brecht). Vallen hebben helaas geen effect en dus wordt het tijd voor het echte werk: gif. Ook hier wachttijden, maar hopelijk wordt e.e.a. volgende week in gang gezet.

Moet ik tot die tijd op eenzame avonden toch maar hard blijven zingen om de muizen onzichtbaar te houden.

Oost, west...

Een onwaarschijnlijk lange tijd niet geblogd - en niet helemaal zonder reden: ik woon niet meer in Tokyo, maar in Haarlem. Tijd voor een nieuw weblog? Hoewordikeenmug wellicht, want Haarlemmers schijnen muggen genoemd te worden - nog maar even zien.

In elk geval zijn we nu precies een maand geleden in ons nieuwe huis gaan wonen. Dat had nogal wat voeten in aarde, omdat een aantal dingen nog niet helemaal goed zat - geen keuken, geen water en - het allerergst voor een stel verwende expats - een opleverschoonmaakploeg die het op het laatste moment had laten afweten. Dat was dus ouderwets zelf aan de schrob, hetgeen niet meeviel in een huis van deze omvang.

Inmiddels is het huis gelukkig wel goed schoon, staat alles in de goede kamer en zijn - ik weet, dit is freaky - alle 269 dozen uitgepakt. Niet alles gaat over rozen - UPC dreigde de in de grond opgeloste kabel pas over minstens 6 maanden aan te leggen, maar KPN doet daar evengoed ook zes weken over. Ik lift dus even mee op onbeveiligde open netwerken van buurtgenoten en heb beperkt toegang tot mijn computer. Een nieuwe overigens, want onze Japanse computer ging in rook op toen ik de stekker in het stopcontact deed: de voltage is hier twee keer zo hoog.

Ook de levertijden van alles en nog wat vallen bitter tegen: gordijnen acht weken, een keuken vier maanden, banken en stoelen dertien weken, lampen zes en een paar simpele kussens in de kleur van de bank vijf. Aan de andere kant ook wel goed, want nu hebben we wat hoogtepunten om naar uit te kijken - volgende week eindelijk een kledingkast en over zes weken (hoop niet dat dit voyeurs aantrekt) slaapkamergordijnen...

En verder hebben we een open haard, die nadat de schoorsteenvegers na enkele weken een gaatje hadden om het ding te vegen, gebruikt kan worden. En zo stond ik dus vorige week zaterdag met mijn kinderen bij een houtboer voor twee zakken brandhout en een grote zak aanmaakhoutjes. Dat brandhout brandde prima, zo goed dat er bijna meerdere tripjes per week nodig waren om te voorzien in onze houtbehoefte, maar gelukkig bleek de houtboer ook kuubjes thuis te bezorgen. Ik mat de schuur op en bestelde vrolijk twee kuub in de hoop dat ik die kortgerokt en hooggehakt nog wel in de schuur kon laten leggen. Daar had ik me op verkeken, omdat de kuubjes per grote vrachtwagen los in onze tuin werden gestort en die twee kuubjes er toen iets kuberigers leken dan ik mij bij mijn laconieke bestelling had gerealiseerd. Best veel - twee kuub.

Gelukkig had ik op vakantie een boek gelezen die ouders tot grote luiheid en kinderen tot grote zelfredzaamheid aanzette en zocht Brecht niet naar mogelijkheden om geld te verdienen? Ik geef toe, het is erg slecht, maar zo deed mijn vader dat vroeger ook bij ons, maar voor een gering bedrag (elk kind twee euro) hebben we met ons vijfjes (de au pair hielp ook mee) twee kuub in anderhalf uur in de schuur gekregen.

Er is veel meer te schrijven - over goed verlopen trommelvliestransplantaties, flauwvallende kinderen bij de huisarts, Hollandse sushi (rauwe haring), de geneugten van oesters, heimweemomenten in de meidi-ya in Amsterdam, en - het is niet alleen maar vreugde - uren huilende kinderen die hun vader missen (Pat zit nog wel in Tokyo), spontaan afgaande alarmen, muizen in de keuken en het harde leven van een single mom met drie ontheemde kinderen, die per nacht niet meer dan zes uur slaapt. Maar dat volgt wel een andere keer.

Voetbal

Ik vind voetbal eigenlijk best leuk om naar te kijken (voor de echte MCP's (male chauvinist pigs): ik begrijp de buitenspel-regel) en toen een Nederlander die hier bij Nike werkte de Nederlandse gemeenschap uitnodigde voor een wedstrijd Urawa Reds-Hiroshima in de VIP-box van de Urawa Reds, waren wij er als de kippen bij. Het zou hoe dan ook een ongekende ervaring worden, want mijn enige andere voetbalstadionervaring is een wedstrijd in het Maracana in Rio de Janeiro.
In de trein begon de verbazing al: geen voetbalbegeleiders, geen probleem toen er een paar paarse Hiroshima-supporters instapten en geen indrinkende supporters. Ook op de bestemming aangekomen bleef de verbazing - alles op zijn Japans netjes en ordentelijk geregeld. Omgekeerd was de verbazing ook groot: want wat deden 22 grote, blonde reuzen nou bij de wedstrijd Urawa Reds - Hiroshima? De VIP-lounge was geweldig, het eten en drinken goed en dan de wedstrijd...

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we ons vooraf nog het meeste zorgen hadden gemaakt over de wedstrijd zelf, want Japan staat niet echt bekend om zijn boeiende voetbalkwaliteiten. De wedstrijd was echter hartstikke leuk: het eerste doelpunt van Hiroshima, een paar prachtige acties die op de paal eindigden, een gemiste strafschop en dan nog twee doelpunten van de Urawa Reds. Spannend tot het laatste moment...

Na afloop nog rustig wat verder gegeten en gedronken in de lounge (we wilden niet aan den lijve ondervinden hoe het zou zijn om tussen 40000 Japanners in de trein gesandwiched te worden) en toen de ergste drukte voorbij was, rustig op huis aangegaan met een kleine detour via een fijn buitenterras in Akasaka.

Super avond!

Ninja

Brecht is de laatste weken van het ene naar het andere afscheidspartijtje geweest - en let wel: te zijner ere. Maar omdat wij in een bijna leeg huis zitten, geen futons meer hebben en ook geen speelgoed, waren we eigenlijk niet in staat ook zelf nog iets op poten te zetten. Totdat ik me ineens herinnerde dat een vriendin super enthousiast was over het Ninja-restaurant (en we ondanks haar warme aanbevelingen daar nog nooit waren geweest). Gisterenavond dus met twee hartsvriendjes en ons eigen kroost naar het Ninja-restaurant geweest.

De vindbaarheid die nogal omineus was omschreven op internet, viel alleszins mee en zonder enig probleem vonden we de ingang. En toen de receptioniste twee maal in haar handen klapte, sprong onze Ninja naar voren - tot groot vermaak van de kinderen. Die Ninja opende een geheime deur, liet bruggen naar beneden komen (en weer ophalen) en behoedde ons voor flinke stootpartijen.
Daarna belandde we in onze prive-eetruimte (waar Ferran Adria, de 'God' van El Bulli ook had gezeten) en konden we bestellen. Het eten voor de kinderen was een beetje saai, maar ons menu had de nodige Ninja-verrassingen - brandende gerechten, dampende gerechten en eetbare bomen. Tot slot nog een Ninja-goochelaar die tot groot vermaak van de kinderen overal balletjes uit kon toveren en een heel geslaagd afscheidsfeestje was een feit.

Afscheid en een beetje sterven

Wat is afscheid nemen toch k.t. En heel complex ben ik geloof ook weer niet, maar in Nederland weet je in elk geval dat je iedereen, als je weer eens in je eigen land bent, zo zou kunnen zien en hoewel er veel mensen zijn die ik toch al vier jaar niet heb gesproken: het afscheid voelt dan stukken minder definitief aan...

Maar dan hier. Vandaag laatste schooldag en afscheid van de aardige leraren, leraressen, directeur en niet te vergeten de natte droom van elke afgetobde moeder: de PE-teacher, maar dat is nu nog van later zorg, want eergisteren zagen we onze fantastische werkster Mardi voor het laatst... Mardi werkt al drie jaar voor ons en is een wekelijks hoogtepunt, zonnig, fleurig en vriendelijk roetst ze door het huis totdat alles spik&span is en de overhemden van Patrick netjes gestreken, maar ja, helaas kunnen we haar niet meenemen en dus was afgelopen woensdag de laatste keer.

Hard huilend kwam Mardi binnen en even hard huilend vertrok ze zes uur later, en dat je dan e-mailadressen, cadeaus en lekkernijen uitwisselt, dat maakt het afscheid niet minder definitief. En met een brok in je keel, een steen in je maag en tranen in je ogen, wens je iemand alle goeds terwijl je weet dat je diegene nooit meer zal zien. En dan is afscheid nemen best zwaar.