Voetbal

Ik vind voetbal eigenlijk best leuk om naar te kijken (voor de echte MCP's (male chauvinist pigs): ik begrijp de buitenspel-regel) en toen een Nederlander die hier bij Nike werkte de Nederlandse gemeenschap uitnodigde voor een wedstrijd Urawa Reds-Hiroshima in de VIP-box van de Urawa Reds, waren wij er als de kippen bij. Het zou hoe dan ook een ongekende ervaring worden, want mijn enige andere voetbalstadionervaring is een wedstrijd in het Maracana in Rio de Janeiro.
In de trein begon de verbazing al: geen voetbalbegeleiders, geen probleem toen er een paar paarse Hiroshima-supporters instapten en geen indrinkende supporters. Ook op de bestemming aangekomen bleef de verbazing - alles op zijn Japans netjes en ordentelijk geregeld. Omgekeerd was de verbazing ook groot: want wat deden 22 grote, blonde reuzen nou bij de wedstrijd Urawa Reds - Hiroshima? De VIP-lounge was geweldig, het eten en drinken goed en dan de wedstrijd...

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we ons vooraf nog het meeste zorgen hadden gemaakt over de wedstrijd zelf, want Japan staat niet echt bekend om zijn boeiende voetbalkwaliteiten. De wedstrijd was echter hartstikke leuk: het eerste doelpunt van Hiroshima, een paar prachtige acties die op de paal eindigden, een gemiste strafschop en dan nog twee doelpunten van de Urawa Reds. Spannend tot het laatste moment...

Na afloop nog rustig wat verder gegeten en gedronken in de lounge (we wilden niet aan den lijve ondervinden hoe het zou zijn om tussen 40000 Japanners in de trein gesandwiched te worden) en toen de ergste drukte voorbij was, rustig op huis aangegaan met een kleine detour via een fijn buitenterras in Akasaka.

Super avond!

Ninja

Brecht is de laatste weken van het ene naar het andere afscheidspartijtje geweest - en let wel: te zijner ere. Maar omdat wij in een bijna leeg huis zitten, geen futons meer hebben en ook geen speelgoed, waren we eigenlijk niet in staat ook zelf nog iets op poten te zetten. Totdat ik me ineens herinnerde dat een vriendin super enthousiast was over het Ninja-restaurant (en we ondanks haar warme aanbevelingen daar nog nooit waren geweest). Gisterenavond dus met twee hartsvriendjes en ons eigen kroost naar het Ninja-restaurant geweest.

De vindbaarheid die nogal omineus was omschreven op internet, viel alleszins mee en zonder enig probleem vonden we de ingang. En toen de receptioniste twee maal in haar handen klapte, sprong onze Ninja naar voren - tot groot vermaak van de kinderen. Die Ninja opende een geheime deur, liet bruggen naar beneden komen (en weer ophalen) en behoedde ons voor flinke stootpartijen.
Daarna belandde we in onze prive-eetruimte (waar Ferran Adria, de 'God' van El Bulli ook had gezeten) en konden we bestellen. Het eten voor de kinderen was een beetje saai, maar ons menu had de nodige Ninja-verrassingen - brandende gerechten, dampende gerechten en eetbare bomen. Tot slot nog een Ninja-goochelaar die tot groot vermaak van de kinderen overal balletjes uit kon toveren en een heel geslaagd afscheidsfeestje was een feit.

Afscheid en een beetje sterven

Wat is afscheid nemen toch k.t. En heel complex ben ik geloof ook weer niet, maar in Nederland weet je in elk geval dat je iedereen, als je weer eens in je eigen land bent, zo zou kunnen zien en hoewel er veel mensen zijn die ik toch al vier jaar niet heb gesproken: het afscheid voelt dan stukken minder definitief aan...

Maar dan hier. Vandaag laatste schooldag en afscheid van de aardige leraren, leraressen, directeur en niet te vergeten de natte droom van elke afgetobde moeder: de PE-teacher, maar dat is nu nog van later zorg, want eergisteren zagen we onze fantastische werkster Mardi voor het laatst... Mardi werkt al drie jaar voor ons en is een wekelijks hoogtepunt, zonnig, fleurig en vriendelijk roetst ze door het huis totdat alles spik&span is en de overhemden van Patrick netjes gestreken, maar ja, helaas kunnen we haar niet meenemen en dus was afgelopen woensdag de laatste keer.

Hard huilend kwam Mardi binnen en even hard huilend vertrok ze zes uur later, en dat je dan e-mailadressen, cadeaus en lekkernijen uitwisselt, dat maakt het afscheid niet minder definitief. En met een brok in je keel, een steen in je maag en tranen in je ogen, wens je iemand alle goeds terwijl je weet dat je diegene nooit meer zal zien. En dan is afscheid nemen best zwaar.

Prins snor

Het is een ingewikkeld verhaal, maar de voorzitter van de Nederlandse vereniging in Tokyo is ook counsel van de Japanese Netherlands Society en dat counselschap wordt in de jaarvergadering in juli bevestigd. Probleem: ik was nog steeds voorzitter en groot probleem: ik had nog geen evidente opvolger gevonden en dus ben ik gisterenavond, op de valreep, benoemd tot cousel van de JNS.

Nu was ik al langer lid van de JNS en hebben we uren vergaderd over deze bijzondere jaarvergadering, want *tromgeroffel* de beschermheer van deze club is prins Akishino aka prins snor (google maar en je snapt waarom). Het was de eerste prins die ik echt officieel ontmoette (ben ooit eens van mijn sokken gereden door Constatijn, maar dat is een genoegen dat meer Leidse studenten hebben gehad, en tot een echte ontmoeting heeft dat ook niet geleid) en ik moet zeggen - wat een rotbaan moet dat zijn. Met niemand kan je echt praten en iedereen staat te knipmessen en dat dan zoveel plechtigheden per week, en nog erger - ook nog zonder drank, want en dronken prinses, dat kan natuurlijk echt niet! De prinses was strak gekapt en strak gekleed en onvoorstelbaar mager, niet echt verwonderlijk, want zij paste tot mijn grote ontzetting twee dagen na de keizersneegeboorte van haar derde kind al in een strak mantelpakje (en dat terwijl ik na mijn derde nog maanden in campingsmoking heb moeten rondwandelen tot ik het hoofd in de schoot legde en grotere kleding kocht, en dan kan ik gelukkig nog zeggen dat die kleding een jaar later weer ritueel verbrand kon worden). In elk geval: leuk mens in een rottig leven, want net toen we een beetje aardig begonnen te praten over het promoverend moederschap met drie kinderen moest ze weer verder naar het volgende praatje met een andere belangstellende.

De kinderen werden wakker toen we thuis kwamen en ik moet zeggen, die waren apetrots dat wij nu een echte prinses en prins hebben ontmoet. Jammer alleen dat we geen foto's mochten maken, dus geen bewijs voor handen...

Jarig!

Mijn laatste verjaardag in Japan. Een supermooie sjaal cadeau gekregen van Patrick en de kinderen en een verdacht veel op een hier-zit-een-mooi-sieraad-in lijkend doosje, waar een (nee echt 1) heel lekker chocolaatje in bleek te zitten. Weer een jaar ouder, maar gelukkig schreef een vriendin op mijn Facebook-wall:

You are not getting older and older -- just better and better!

Thank God! Het was verder prachtig weer - een mooi moment voor de laatste Meiji-foto's (die ik wel kan opladen). Ik had een nieuwe lens en kon dus fijn zoemen op het bruidspaar dat getrouwd werd - niks papparazziaigs is mij vreemd.

Gisteravond lekker uit eten geweest bij Kanda een driesterren-restaurant op 100 meter afstand. Ik had wat lichte aarzelingen (bij de meeste Japanse sterrenrestaurants zie ik wel het prijs- maar niet het kwaliteitsverschil - dat zegt inderdaad meer iets over mijn culinaire toetsvermogen), maar dit was echt steengoed en, voor een sterrenrestaurant niet eens zo duur en verbluffend gezellig (moest even bijkomen toen een van de chefs een oorbel bleek te hebben). Daarna lekker buiten wat gedronken bij het Hyatt.

Jammer van het extra jaar, maar verder een superdag!

Weer terug!

Ik was twee dagen in Nederland en het weer zat wederom mee. Wat is Haarlem toch een leuke stad met fijne terrasjes, het huis ziet er eindelijk - althans in mijn ogen - stukken beter uit (mijn zusje die er voor het eerst was, had er nog wel een wat harder hoofd in) en wat was het leuk om weer eens met ons gezin samen in een land te zijn. Helemaal bijzonder, omdat mijn vader net twee weken naar Wit-Rusland uitgezonden is geweest en mijn zusje in Brisbane woont: dan loop je elkaar niet vaak allemaal tegen het lijf.

Helaas was het een kort, omdat ik de kinderen in deze rare tijd niet te lang alleen in Tokyo wil laten, maar wel een fijn bezoek. Ik ben door de laatste ronde (banenjacht) en kon de kinderen (& Patrick) gerust stellen met mooie foto's van ons huis. Morgen wordt het parket gelegd, de schilder kwast nog even door. De badkamers worden begin augustus geplaatst en alleen de keuken schijnt wat langer te duren.

Eigenlijk voor het eerst dat ik in de bus van Narita naar Tokyo zat en me bedacht dat het wel lekker is om terug te gaan. Nog een paar weken!

FWLA

Ik ben al vier jaar lid van de Foreign Women's Lawyers association en daarmee een behoorlijk oudgediende. Vanavond was er de laatste bijeenkomst van dit jaar en hoewel de timing niet helemaal super was (ik vlieg morgen even naar Nederland), was het wel de laatste kans om gedag te zeggen tegen de mensen die ik daar heb leren kennen.

Nu geeft de FWLA elke keer doorprices weg, maar de afgelopen vier jaar liet mijn geluk mij flink in de steek - nog nooit iets gewonnen. Maar nu, tijdens de laatste gelegenheid: eindelijk prijs: een lekkere fles witte wijn!